donderdag 28 april 2011

Flogging Molly – Speed of Darkness


Flogging Molly – Speed of Darkness
Munich/BorstalBeat
Rock, Punk, Folk
Waardering: ****


Onze zeven vrienden van de Keltische folkpunkgroep Flogging Molly zijn alweer toe aan hun vijfde studio album getiteld Speed of Darkness. Opgericht in het Los Angeles van 1997 zijn alle albums tot nu toe prettig gestoorde chaos ondergedompeld in whisky en bier. Toch werden de teksten met elk album beter en kregen de nummers meer betekenis. Langzaam maar zeker hebben de Molly’s hun jeugdige wildebrasgedrag ingeruild voor volwassen protest. Hun nieuwe album Speed of Darkness is daar het summum van. Hierop verhaalt de band over maatschappij die ten onder dreigt te gaan aan de gevolgen van hebzucht en het verlies van enig besef van normen en waarden. Nee; het is niet een of ander somber sprookje. Het album spreekt over het dagelijkse leven in Detroit, Amerika. Doch is het niet alleen maar kommer en kwel; ergens op het einde van de pier gloort nog een klein sprankje hoop. De mens is nog niet verloren…

New Keepers of The Water Towers – The Caladonian Hunt


New Keepers of The Water Towers – The Caladonian Hunt
MeteorCity
Metal/Stoner
Waardering: ****



Twee jaar later en de Zweedse formatie New Keepers Of The Water Towers brengt zijn tweede volwaardige plaat uit The Caladonian Hunt. Opgericht in 2006 brachten de vier jonge honden in 2009 het meesterlijk Chronicles uit. Een samenvoeging van het in 2007 verschenen Chronicles of The Massive Boar en het in 2008 verschenen The Chronicles of Iceman. Een werkelijk massieve plaat. Nog steeds staan de mannen garant voor logge gitaren, beestachtige riffs en vertrappelend goed drumwerk. Het bombastische nieuwe album schakelt moeiteloos tussen heftige haast psychedelische passages en intens donkere blues naar machtige metal waanzin. Het zorgt voor een episch gevoel en het sleurt de luisteraar wederom mee op een queeste. Alsof we met z’n allen op een magische zoektocht zijn naar het vuur, het wiel of een stukje papier om onze kont mee af te vegen. Dus kortom: een subliem stukje muziek van deze gasten.


Blues Brother Castro – Out On The Beach




Blues Brother Castro – Out On The Beach
Excelsior – 2011
Rock
Waardering: ****



Het Nederlandse Blues Brother Castro heeft al twee mooie platen op hun naam staan en daar komt nu een nog veel betere bij. Hun derde album Out On The Beach is namelijk in alle opzichten geslaagder en gelaagder dan hun vorige plaat Fun uit 2006. Dankzij een optreden op een festival in Rusland werd het heilige vuur weer gevonden. Met referenties richting David Bowie, Giant Sand, Gun Club, Dinosaur Jr., Sonic Youth, R.E.M. en The Pixies staan de dertien nummers bol van dreiging, gejaagdheid, plezier en zijn ze allen even catchy. Op de eerste plaatst komt het liedje en deze wordt ingekleurd met alles wat aan alternatieve rocksound beschikbaar is. Van vuige rock’n roll, beukende drums, overstuurde basgitaar en geschreeuw tot voort dreutelende gitaar en baslijnen gecombineerd met zeurderige zang. Maar altijd allemaal even gedreven en oprecht. Hulde voor broeder Castro!

woensdag 27 april 2011

Stoney Curtis Band – Cosmic Conn3ction





Stoney Curtis Band – Cosmic Conn3ction
Mascot/Provogue – 2011
Rock/Blues/Psychedelica
Waardering: ***



De Amerikaanse zanger/gitarist Stoney Curtis en zijn twee kompanen van de Stoney Curtis Band hebben op hun nieuwe plaat Cosmic Conn3ction wederom een kleine zeventig minuten aan muziek geperst. Alsof de heren die al sinds 1994 onder deze naam spelen maar pas in 2005 hun debuutplaat Acid Blues Experience uitbrachten de studio in zijn gelopen, op het rode ronde knopje hebben gedrukt en zijn gaan spelen. Het ene moment geven ze vol gas om daarna weer op adem te komen met een rustig nummertje. Typische bluesrock die graag terug grijpt op de jaren zestig en de tijd van de klassieke powertrio’s. Een fijne plaat om op mee te deinen en uzelf te verhullen in rook. Het is wellicht allemaal niet erg verrassend, maar wel extreem wervelend uitgevoerd.


vrijdag 22 april 2011

Roadburn 2011



Roadburn 2011


Ieder jaar weet Roadburn de sfeer van het jaar ervoor te evenaren of te overtreffen. Ook dit jaar zat het weer snor met de baarden en het bier. Een viertal dagen eindeloos plezier. Gelukkig dit jaar geen vulkanen of andersoortige natuurgeweld. Enige misser was Earth die verplaatst werd naar de Midi. Waardoor er al heel lang een enorme rij voor de deur stond en dus gemist werd. Maar dankzij andere grootheden benaderde editie 2011 wederom de perfectie.






Op de eerste dag waren David Eugene Edwards en zijn Wovenhand de sensatie; zocht hij nu echt ruzie met het door hem veronderstelde satansgebroed om hem heen? Was Atomic Bitchwax veruit het beste wat de dag bracht. En was Ghost om te lachen zo slecht; lelijke paus dat het is! De tweede dag bracht ons de Vampyr soundtrack prachtig uitgevoerd door Year Of No Light maar zonder tandjes. Beaver was nogal rommelig en viel tegen. Circle With The Pharaoh Overlord kon natuurlijk uit twee bands bestaan aangezien ze ontelbaar veel gitaristen op het podium hadden staan. Of kwam dat door de LSD? C.O.C leuk, Jesse Sykes aardig, Menace Ruine ga alsjeblieft iemand anders vervelen en Voivod in Midi was spetterend!






De derde dag begon als eerste met natuurlijk een wervelende wervende Gingerpig en daarna met het overweldigende Black Math Horseman; absurd zo’n drummer! Dan blijf je natuurlijk staan voor White Hills en de rode hotpants en ga je daarna ontzettend veel plezier beleven aan Weedeater; net als de band. Zo de bassist nog koppijn hebben van de drummer die z’n kop gebruikt als trommel? Overweldigend is ook Ufomammut in de Midi; perfecte timing om binnen te komen. Zo lang je maar gewoon niet in de rij gaat staan en gewoon vooraan aansluit. Op advies van de uitsmijter met haar klikker. Anders zouden we zoiets nooit doen. Echt niet. Heus niet.






No afterburner, no glory. Dus genieten we van Spindrift en worden we omver geblazen door Dragontears. Brengt Black Mountain de hele grote zaal tot zingen. (Wel slechts Happy Birthday en niet een of ander raar volksliedje.) En blijkt Samsara Blues Experiment het perfecte einde van wederom een enorm geslaagde Roadburn. Natuurlijk pik je ook van andere bands nog hier en daar wat mee en waren ze allen goed bezig op die twee eerder genoemde bands na. Och; en dan nog. Roadburn is een groot familiefeest en daar maakt iedereen wel eens een blunder. Naam? Ghost? Ich nicht weisse. Jamais! Het aftellen voor editie 2012 is begonnen…




woensdag 13 april 2011

Gingerpig – Demo




Gingerpig – Demo
Unreleased – 2009
Rock/Psychedelica/Blues/Stoner
Waardering: ****



Opgericht door de voormalige Gorefest gitarist Boudewijn Bonebakker en ten tijden van deze niet uitgebrachte demo aangevuld met drummer Ries Doms. Is Gingerpig een band zonder hokjes of lijntjes waar binnen gekleurd moet worden en met een grote voorliefde voor vinyl en analoog. De band heeft al een platendeal bij Suburban en hun debuutalbum The Ways Of The Gingerpig komt eind april uit. Ondanks de slechte geluidskwaliteit van deze demo is ook hier al te horen dat de band een grote mate van vrijheid en muzikaliteit ten toon wil spreiden. Hopelijk is er bij de Roadburn Introduces gig op zaterdag om 13:30 in de Cul De Sac al een plaatje te koop. Want persoonlijk kan ik niet wachten om deze muppets live en de plaat te horen!


Roadburn


Roadburn


Nog maar een dag te gaan; nog maar zo’n dertig uur tot… ROADBURN… Het bloed begint langzaam te koken en de huid te jeuken. Wederom uitverkocht binnen vijftien minuten en het zal daarom wederom een grote fantastische trip worden; zoals elk jaar. Met zoveel ongelofelijke bands op de lijst wordt het een onmogelijke taak ze allemaal te zien. Dus mocht de keuze te moeilijk worden dan kunnen we nog altijd op een of ander terrasje neerploffen en met een biertje uithijgen. Maar zorg er allen voor dat je aanwezig bent bij Gingerpig show in Cul De Sac op zaterdag 13:30… Want dat wordt een waar testament voor pure vrije rock!

dinsdag 12 april 2011

Kyuss Lives – Live at Garage, Saarbrucken




Kyuss Lives – Live at Garage, Saarbrucken
Bootleg – 2011-03-07
Stoner
Waardering: ***



Over het feit dat drie leden van stonerlegende Kyuss weer samen op het podium staan onder de naam Kyuss Lives is al veel gezegd en geschreven. Vorig jaar ontsproot het idee nadat zanger John Garcia eerst al als Garcia Plays Kyuss rondtoerde en daarna met bassist Nick Oliveri en drummer Brant Bjork op Hellfest in Frankrijk op het podium stond. Nu zijn ze bezig aan een indrukwekkende tour en daarnaast aan een nieuw album. Met als vervanging voor Josh Homme de belg Bruno Fevery. Ook een fijne gitarist; maar eentje die natuurlijk nooit aan Homme, die de jongens overigens al het beste gunt, kan tippen en slechts binnen de al uitgestippelde lijntjes zal kleuren. Wellicht kan hij op nieuw werk meer zijn eigen ding doen. Maar voor nu kunnen we alleen genieten van de liveshows. Die allen een feest der herkenning zijn en dankzij een overenthousiast en extreem hongerig publiek overal zorgen voor een indrukwekkende avond.



maandag 11 april 2011

AliennatioN – Demo


AliennatioN – Demo
Self released – 2010
Rock/Stoner/Grunge/Metal
Waardering: ***

Al zo’n tien jaar zijn de vier mannen van het Drenthse AliennatioN bezig om naam voor zichzelf te maken. In die jaren leverden ze al een aantal puike ep’s en albums af in zeer verschillende stijlen; mede door het feit dat er veel bezettingswisselingen hebben plaatsgevonden. Een vier nummers tellende ep in 2002, de plaat Dead One in 2003, een album getiteld Naked In The Filthy River in 2005 en The Outside Deceit in 2008. Afgelopen jaar kwam daar nog eens een demo EP met een viertal nummers bovenop. Hieruit blijkt dat de als funkmetalband begonnen groep zich door de jaren heen stevig heeft ontwikkeld en vernieuwd. Het naamloze plaatje staat namelijk vol met aan stonerrock gelinieerde metal en hardrock met grunge en southern invloeden. Puike nummers die doen denken aan Black Label Society, Alice In Chains en Alabama Thunderpussy. Prettige muziek voor bier en een zomerse barbecue…

vrijdag 8 april 2011

Ponamero Sundown – Rodeo Electrica


Ponamero Sundown – Rodeo
Electrica Recordheaven – 2011
Rock/Stoner/Hard/Seventies
Waardering: *****

De mannen van het Zweedse Ponamero Sundown hebben met hun nieuwe album Rodeo Electrica een waardige opvolger geproduceerd op het debuut Stonerized. Was dat album al een waar juweel dat zich kon meten met het beste dat uit het woestijngenre tevoorschijn komt. Rodeo Electrica is in alle opzichten beter. Nog steeds klinken ze als een mix van Firebird, Dozer, Truckfighters en nu ook vaker Queens of The Stone Age; maar dan geregeld met een geluid dat nog meer neigt naar de jaren zeventig. Echter; ze weten hier een sublieme deling tussen harde drijvende en rustige glijdende nummers te maken. De dosering van machtige riffs, gruizige fuzz en mellow groove is er een om je vingers bij af te likken. Tel daarbij op dat de hooks van grote klasse zijn, de aparte shit die ze af en toe uithalen heerlijk, ze akoestisch voortreffelijk klinken en de vocalen van zanger Nicke Engwall steeds krachtiger en diverser klinken; en het album kan niet meer stuk. Een van de eerste echt geweldige platen van 2011!

donderdag 7 april 2011

True Widow – As High…


True Widow – As High…
Kemado – 2011
Rock/Shoegaze/Slowcore/Sludge/Doom
Waardering: ****

Met de onmogelijke titel As High as the Highest Heavens and from the Center to the Circumference of the Earth heeft het Texaanse trio True Widow hun tweede langspeler afgeleverd. Hun stemmige mix van psychedelische grunge, shoegaze, sludge, doom en slowcore noemen ze zelf het liefst: stonegaze. Met gruizige gitaren, dromerige zang en zware baspartijen schilderen ze koude en verlaten landschappen die uitnodigen om in te verdwalen. Met hypnotische precisie brengen ze de luisteraar in verwarring en vervoering. Het is niet zozeer een ode aan de riff als wel een ode aan de toon en de noot. Waar hun eersteling True Widow uit 2008 het nog iets te veel van de verrassing en de ontdekking moest hebben, is As High… gewoonweg in alle opzichten bedachtzamer, zwaarder en met episch fingerspitzengefühl uitgevoerd. Een werkelijk wonderschoon album in het schildpadden genre…

dinsdag 5 april 2011

Kitchie Kitchie Ki-Me-O - Concert EP


Kitchie Kitchie Ki Me O – Concert EP
Self Released – 2011
Rock/Garage
Waardering: ****

Na het jammerlijke verlies van ‘s werelds beste band Madrugada gingen de overgebleven leden allen een andere kant op. Zanger Sivert Hoyem ging met invalkracht Cato Salsa Thomassen aan de slag met zijn nieuwe solo plaat Moon Landing die eind 2009 verscheen. Bassist Frode Jacobsen besloot om met de andere invalkracht Alex Kloster-Jensen een nieuwe band op te richtten. Onder de naam Kitchie Kitchie Ki-Me-O gingen de voormalige Madrugada, Ricochets en My Midnight Creeps leden aan de slag en op 1 april 2011 was daar het eerste officiële concert. Nadat ze al een handvol duistere optredens in volgepakte kroegen hadden gegeven. De eerste duizend aanwezigen kregen in ruil voor hun kaartje een vier nummers tellende EP. Hiervan zullen er twee op het snel te verschijnen debuutalbum staan. De overige twee zijn speciaal voor dit plaatje opgenomen. De muziek ligt voornamelijk in het verlengde van My Midnight Creeps en heeft de typische garage swing van die band overgenomen. Mede dankzij Dag Stiberg (My Midnight Creeps), de man met de moorddadig saxofoon en drummer Bez Farazollahi (My Midnight Creeps) die hypnotiseert met gestoorde ritmes. Rock met een randje waar niet genoeg superlatieven voor verzonnen kunnen worden…


R.E.M. – Collapse Into Now


R.E.M. – Collapse Into Now
Warner – 2011
Rock
Waardering: ***


Na meer dan dertig jaar behoeven de mannen van R.E.M. geen introductie meer. Hun vijftiende album Collapse Into Now is dan ook wederom een puike plaat en een ouderwets goedklinkend geluid van een verfijnde gitaarband. Het is dat vertrouwde R.E.M. gevoel; wellicht af en toe iets te vertrouwd, maar toch met genoeg spanning en nieuws om door rond te dwalen en te ontdekken. Het is vooral de prachtige afwisseling tussen spanning en subtiel, rustig en rock en daarnaast een vaag groen gevoel naar een samenvatting van hun oeuvre te luisteren dat overheerst. Met hier en daar een gastbijdrage van Peaches, Eddie Vedder, Patti Smith, Joel Gibb, Lenny Kaye is het gewoon een goede plaat; doch zonder extreme uitschieters. Prijsnummers voor Madrugada liefhebbers zijn Oh My Heart en Blue. Maar dat kan ook een of andere rare Rorschach afwijking zijn…