zondag 26 december 2010

Numero 1


Numero 1


De absolute numero Uno van 2010; de gouden medaille en alle eer gaat naar een plaat die niet in een hokje te duwen is en waarvan de humor en het speelplezier afdruipt. Logischerwijze staat er dampende stonerrock op; maar dan wel aangevuld met aparte breaks, massieve riffs; tres chique drumwerk en een stem die ongelofelijk veelzijdig is en waar de emotie in elke lettergreep en elke grom een snaar raakt die diep verborgen in de ziel ligt. Ruig en indrukwekkend; sferisch en overweldigend. Hopelijk niet slechts een tussendoortje; en met het gegeven dat Kyuss Lives John Garcia een tijdje zal bezig houden; lijkt het logisch dat Hermano stil ligt en dat geeft dus alle ruimte aan het doorstomen van held Dave Angstrom en zijn nieuwe band…



Ayslum on The Hill – Passage To The Puzzle Factory



Numero 2



Numero 2





Deze geweldenaar is voornamelijk bekend dankzij zijn werk met Queens of The Stone Age en Them Crooked Vultures. Toch kent zijn loopbaan al veel meer hoogtepunten. Zijn eerste band Anthym bestond uit latere Red Hot Chili Peppers leden en met de liefde van zijn leven vormde hij later de band Eleven. Hij werkte samen met Chris Cornell, Silverchair, Puscifer, Arctic Monkeys, Spinnerette, Nosfell, Gutter Twins, Unkle, No Doubt, Mark Lanegan, Mondo Generator, Millionaire, Eagles of Death Metal en deed mee op de Desert Sessions. Hij hoort zeg maar bij het meubilair van de befaamde Rancho De La Luna studio. Door zijn verdriet over het overlijden van Natasha Shneider; de liefde van zijn leven, begon hij te schrijven en te schrijven. Het resultaat is het dit jaar verschenen album Spark. Welke hij volgens vrienden op moest nemen terwijl hij het zelf te persoonlijk vond. Ongelofelijk puur, vol intense emotie; bezwerend, gebroken en gevoelig.




Alain Johannes - Spark



Homepage

Numero 3


Numero 3


Op hun derde studioalbum laten onze Belgische vrienden horen dat ze van absolute wereldklasse zijn. Opgenomen in de Sound City Studio te Los Angeles onder leiding van Greg Gordon (Slayer, Wolfmother) die met open mond zat te luisteren naar de krachtige blues die de heren produceerden. Zijn terechte favorieten All Night Long en Baby’s Got A Gun knallen uit de speakers. Maar de overige negen nummers doen er niet voor onder. Het zit allemaal zowaar nog beter en ingenieuzer in elkaar. Intens, heftig, gevaarlijk, hitsig en bovenal beestachtig goed!




Triggerfinger – All This Dancin Around






Numero 4


Numero 4


Zeg eens; hoeveel albums kun je per jaar betitelen als comebackplaat? Kortom: hier is er weer een! De volgende band verdween in 2004 van ieders radar. Drugsperikelen en vertrekkende bandleden deed de band wankelend langs de rand van de afgrond dansen en slechts op bruiloften, partijen, kinderfeestjes en in zeer kleine kroegen spelen. Maar opeens is daar een glorieuze rock’n roll stormram waarmee de hoofdpodia wederom veroverd zullen worden. Een gotisch, psychotisch, rock noir, punk album van haast mythische proporties en met een mysterieuze sfeer die de perfectie benadert. Hulde aan het luciferdoosje!




Eighties Matchbox B-Line Disaster – Blood & Fire





Numero 5


Numero 5


Het is steenkoud in Nederland en vluchten naar de bergen zit er dit jaar niet in. Gelukkig hebben we de zongedroogde tonen en wijze woorden van nummer 5 om onze ziel aan te verwarmen. Wat een geweldenaar; en nog steeds wordt hij een alsmaar grotere mythische goeroe. Het is zijn stem; zijn warme en volkomen logische zinsnede. Met zijn ongelofelijke laidback tonen wijst hij ons weer de weg door zijn beproefde rock methode. Een tikkeltje Jimi Hendrix; een trucklading soul en funk, wijze woorden die bij Bob Marley niet zouden misstaan en de attitude die rechtstreeks van de surfers en skaters afkomstig lijkt. En ook al lijkt het in weinig op wat Kyuss ons vroeger bracht, dit is ten zeerste, of misschien nog wel meer; archetypische stonerrock. En hoe zal de nieuwe Kyuss Lives plaat die in 2011 uit komt, gaan klinken? Dat is een vraag die een jaar geleden niemand voor mogelijk hield te zullen stellen…



Brant Bjork – Gods & Goddesses



Numero 6


Numero 6

Op numero 6 vinden we alweer een terugkerende grootheid; dit keer klimt men op van een pillenverslaving en een dertigtal kilo’s teveel. Nu klinkt het Monster weer als vanouds. We horen hun beproefde methode; de spierballenrock die iedere deur van je hoofd blaast. Traag en slepend of juist stampend en puntig. Een maximale psychedelische dosis die heerlijk theatraal, groots en bombastisch de scharnieren laat kraken. Magnetische magie die zonder moeite kan wedijveren met hun vorige platen.


Monster Magnet – Mastermind

zaterdag 25 december 2010

Numero 7


Numero 7


Hier is dan meteen de andere band van de eerder genoemde bassist. Dankzij Daniel Davies en Year Long Disaster kon bassist Rich Mullins van de drugs afblijven en daardoor stond de weg open voor een van de meest glorieuze reünies aller tijden. De band kwam in 2009 bij elkaar voor een tour; dat leidde tot een nieuw album in 2010 en voor 2011 staat de opvolger gereed. Wederom met Daniel Davies op zang en een bijdragen van John Garcia. Tot dan genieten we van een trucklading instrumentale stonerparels uitgevoerd door de band die het ijkpunt is voor het genre…

Karma To Burn – Appalachian Incantation

donderdag 23 december 2010

Numero 8


Numero 8

Het dit jaar verschenen tweede album van de band kan wel eens de laatste zijn geweest; daar de twee bands van de bassist tegenwoordig gefuseerd zijn. Dat zou eeuwig zonde blijken; want het stomende baswerk, de drijvende drums en de dampende riffs zijn gemaakt voor de eeuwigheid. Net als die intens gejaagde stem van zanger Daniel Davies. Gepassioneerde hardrock met dat typische jaren zeventig sausje vertaald naar de huidige tijd en met genoeg psychedelische elementen en rustige momenten om de muzikale explosies tot in de late uurtjes door te laten klinken…


Year Long Disaster – Black Magic: All Mysteries Revealed



Homepage

woensdag 22 december 2010

Numero 9


Numero 9

De negende plaats wordt ingenomen door een van de indrukwekkendste stemmen in de muziekindustrie. Door velen bewonderd en door net zoveel verguisd. Op zijn vierde solo album die hij wederom met schrijfmaat en toetsenist Matt Guillory produceerde, horen we wederom de beproefde heftige progressieve metal elementen die hij ook op zijn vorige plaat Elements of Persuasion uit 2005 gebruikte. Ook mogen we weer genieten van de kunsten van snarenmagiër Marco Sfogli! Kortom; een fijne plaat om het uit elkaar gaan van drummer Mike Portnoy en Dream Theater te vergeten…

James LaBrie – Static Impulse


Numero 10


Numero 10

Op nummer tien vinden we de enige plaat van Nederlandse makelij. Dit Sliedrechtse drietal beloofde toen hun derde album verscheen volgend jaar wederom met een nieuw album uit te komen. En niet alleen hun arbeidsethos grijpt terug naar de gloriejaren van de rock; ook de muziek zelf. Met Hendrix, Zeppelin en Blue Cheer hoog in het vaandel spelen de heren de sterren van de hemel. Dit keer wellicht met iets meer hoofdknikjes in de richting van Kyuss. Psychedelische fuzz, uitgesponnen jams, strakke stoner en acidische riffs. Dat belooft nu al wat voor 2011!


The Machine – Drie


Musical Mojo top 10 van 2010

Ere wie ere toekomt...

Alvorens we met de daadwerkelijke Musical Mojo top 10 beginnen; buigen we eerst nog het hoofd in dank voor al die andere geweldige platen die dit jaar zijn verschenen. Velen ervan verdienen net zo goed een plaatsje in een erelijst hier of daar. Maar aangezien er zoiets is als een top 10; hebben we keuzes moeten maken. Doch maken we van deze gelegenheid gebruik om aan te geven welke net niet de top 10 hebben gehaald. Hier volgt de lijst die wellicht nog veel langer hoort te zijn…

Grinderman

Net geen top 11...

Ape Machine – This House Has Been Condemned
The Circle Brothers - Love & Disorder
Spiritual Beggars – Return To Zero
The Sword – Warp Riders
Floodstain – Slave To The Self Feeding Machine
Shaking Godspeed – Shaking Godspeed
Asteroid – II
Shellfin - Secondhand Family
Gozu - Locust Season
Seamount – Sacrifice
7 Weeks – All Channels Off
Stefan Schill – Don’t Say A Word
Barrelhouse – Vintage Blues
The Dead Brothers – 5th Sin Phonie
The Steve Miller Band – Bingo
Walter Trout – Common Ground
Pendulum – Immersion
Midnight Juggernauts – The Crystal Axis
Martina Topley-Bird – Some Place Simple
Woven Hand – Threshing Floor
Grinderman – Grinderman 2
Tom Petty & The Heartbreakers – Mojo
Star One – Victims of The Modern Age
Bloodlights – Simple Pleasures
The Whigs – In The Dark


Melissa Auf Der Maur

Gezamenlijk op numero 11:

Stan Ridgway - Neon Mirage
Gram Rabbit - Miracles & Metaphors
Auf Der Maur – Out Of Our Minds
Shaking Godspeed – Awe
Been Obscene - The Magic Table Dance



Madrugada

Re-issue numero uno van 2010: Madrugada - Industrial Silence - 2cd Box!

dinsdag 21 december 2010

Musical Mojo Top 10 van 2010


Musical Mojo top 10 of 2010

Net als vorig jaar zal ook dit jaar vanaf 22 december elke dag een plaat uit de Musical Mojo Top 10 van 2010 geplaatst worden. Beginnende op die dag met nummer 10 natuurlijk en aftellend naar nummer 1 op 31 december. Wat een sensatie! Wederom op het puntje van je stoel! Niet ervan afvallen! Je weet nooit wat voor rotzooi er allemaal onder ligt... Glas... Open blikjes... Wormen... Overigens bereikt de Ultimate Stoner HiVe top 20 van 2010; opgemaakt uit 37 ingestuurde lijsten morgen ook de top 10... Hoezee!

vrijdag 17 december 2010

The Circle Brothers – Love & Disorder


The Circle Brothers – Love & Disorder
King Motor Records – 2010
Rock
Waardering: ****

Het Zwitserse The Circle Brothers bestaat uit de drie Ringli broers, waarvan er twee tot een tweeling behoren, die sinds 2001 in hun eigen land aan de weg timmeren. Stiekem zijn de broers echter al sinds 1995 aan het oefenen op een zolder hier en daar. In 2001 verscheen hun eerste ep Cowboyman en in 2005 volgde het eerste album Series of Sweetness. Met hun nieuwe album Love & Disorder zullen ze snel genoeg over de landsgrenzen bekend worden; want het is een dijk van een plaat. Met invloeden van Nick Cave, Madrugada en Wovenhand rocken de heren met veel intensiteit en gevoel voor mysterie over dat donkere moment voordat de zon opkomt. Onbeantwoorde liefde, onvervulde verlangens en gebroken beloftes. De heren weten hoe ze de mens op moeten beuren. Dramatische verhalen verteld door een somber timbre op kalme doch meeslepende ritmes en rauwe gitaren!

maandag 13 december 2010

The Ultimate Stoner HiVe top 20 albums of 2010


Op de Stoner HiVe blog wordt de komende tijd afgeteld naar de ultieme nummer 1 plaat van het afgelopen jaar. Zo'n 37 mede stoner freaks hebben hun lijsten ingestuurd en daaruit is de ultieme top 20 samengesteld. Had de 2009 editie het te doen met 18 lijsten; de verdubbeling van dit jaar belooft wat voor het jaar erop. Gister begonnen met de nummer 20 en zojuist is de 19 plek ingevuld. Lijstjes... Mmmm... Als een warm bad in deze koude winter maanden!

vrijdag 10 december 2010

The Damned Things – Ironiclast


The Damned Things – Ironiclast
Universal/Island – 2010
Rock/Metal
Waardering: **

Het aantal supergroepen groeit gestaag; of misschien kunnen we beter concluderen dat ze als paddestoelen uit de grond schieten. De nieuwste aanwinst hiervan is The Damned Things; hierin vinden twee heren van Anthrax, twee emomuppets van Fall Out Boy en Keith Buckley van Every Time I Die elkaar. Op hun eerste plaat Ironiclast moeten ze dus redelijk wat verwachtingen inlossen. Helaas lukt de heren dit maar matig tot slecht. Het is duidelijk dat de mannen een plaat wilden maken die simpelweg alleen voor de Amerikaanse markt bedoeld moet zijn. Overgepolijste rock en lichte metal waarbij elk refrein tot meezingen dan wel schreeuwen moet dwingen. Gitaren die overmatig vaak wezenloos klinken en nergens rauw of heftig. Toch zonde van de line-up; van Anthrax lui had ik meer verwacht. Het enige lichtpuntje: afsluiter Blues Having The Blues. Hierin horen we een klein snufje stoner en pure hardrock gemixt met old school metal…

dinsdag 7 december 2010

Motörhead – The Wörld is Yours


Motörhead – The Wörld is Yours
EMI/Motörhead Music – 2010
Hardrock/Metal
Waardering: ****

Tenzij Lemmy een dezer dagen aan het een of het ander bezwijkt, is er een ding zeker in de wereld; en dat is dat er altijd weer een nieuw Motörhead album verschijnt dat klinkt als al de anderen. Maar ter ere van de oprichting van hun eigen label; het vijfendertig jarige bestaan van de band en hun twintigste studioalbum lijkt het heilige vuur feller te branden dan ooit! The Wörld is Yours klinkt geïnspireerd en de kwaliteit van de nummers ligt veel hoger dan op veel van de albums hiervoor. Daarbij zijn Rock ’N Roll Music, Brotherhood of Man en Bye Bye Bitch Bye Bye de absolute uitschieters. Vol de beuk erin is het devies en dit doen de heren met enorm smerige riffs en woest denderende drums. Geweldig album van de Motörmannen! Alvast een fantastische dag vol losse vrouwen en een trucklading drank gewenst voor het bereiken van die fijne pensioengerechtigde leeftijd! Hulde aan Kilmister!

vrijdag 3 december 2010

Fruit of The Original Sin – Beneath The Surface



Fruit of The Original Sin – Beneath The Surface
Self Released – 2010
Rock/Industrial/Grunge/Alternative/Progressive
Waardering: ****

De bandnaam Fruit of The Original Sin verwijst naar de David Lynch film The Elephant Man en dus slechts met een omweg naar de erfzonde van de mens. Of zanger/gitarist Freek Philippi, de man die de band in 2006 oprichtte, zichzelf tot het rariteitenkabinet rekent of de muzikale mix van de band; blijft een raadsel. Wat wel overduidelijk is; is de kwaliteit van de muziek op hun tweede plaat Beneath The Surface die op 17 december in de Merleyn in Nijmegen aan de wereld zal worden gepresenteerd. Beïnvloed door bands als My Bloody Valentine, Millionaire, Smashing Pumpkins en Nine Inch Nails zijn vooral die laatste twee invloeden duidelijk aanwezig. Daarnaast horen we Therapy? en Porcupine Tree terug komen in het gruizige geheel dat de band door de speakers pompt. Een energieke mix van rauwe snelheid en intense gelaagdheid. Enige minpuntje op deze fantastische productie is de kwaliteit van de zang; hier en daar laat het steekjes vallen of komt het te vlak over. Doch zijn er ook momenten waarop het geweldig klinkt en de kunde overduidelijk is. Beneath The Surface: een prettige vertaling van frustratie en verlies aan controle. Het is lekker om zondig te zijn…

donderdag 2 december 2010

Amanda Palmer – Creep


The Cover That Could XX

Amanda Palmer – Creep

Een geweldig grote fan van het werk van Radiohead ben ik nooit geweest; doch ze hebben een aantal puike platen en zeer geweldige nummers geproduceerd. Waarvan hun allereerste single Creep uit 1992 toch zeker een van de absolute favorieten blijft. Hiervan zijn talloze covers verschenen en velen zeer noemenswaardig. Denk aan de Prince versie of die van Scala & Kolacny Brothers en natuurlijk van The Indigo Shift; die het wel erg bont maken. Doch de absolute meest fantastische versie; zij die het nummer ten gehore brengt zoals het ooit bedoelt moet zijn geweest; is natuurlijk Amanda Palmer van The Dresden Dolls. Op haar nieuwe plaat Amanda Palmer Performs The Popular Hits of Radiohead On Her Magical Ukelele brengt ze zoals de titel al doet veronderstellen een achttal Radiohead nummers ten gehore. Haar Creep versie ten tijden van een katerige soundcheck te Berlijn is simpelweg overweldigende perfectie! Lucide katers; ze vertellen het verhaal van een dronken nacht vol inspiratie en laten Radiohead nummers klinken zoals ze in een perfecte wereld altijd zouden klinken…

Duffy – Endlessly


Duffy – Endlessly
Universal / A&M – 2010
Pop / Soul
Waardering: **

Duffy was in 2008 een van de fijnere zangeressen die ‘ontdekt’ werden na het succes van Amy Winehouse. Met haar nummer Mercy en het bij behorende album Rockferry wist ze de luisteraar te transporteren naar een jaren zestig gevoel en een tijd van zorgeloze popmeisjes en zoete suikerspinnen. Toch kon ze tijdens live optredens weinig potten breken en leek haar stem en persona alleen geschikt voor de studio en verstilde videoclips. Op haar nieuwe album Endlessly probeert ze haar eigen succes te prolongeren en hier en daar andere zangeressen na te doen. Ducky neigt eerst naar Vanessa Paradis dan naar Rachel Sweet of Bjork dan wel Robyn. Simpele mid-tempo popdeuntjes met een soulsausje die geregeld lijken te lenen bij andere nummers. (Laten we net doen alsof we MGMT horen.) Nee, ons lief klein eendenbekkie moet even opnieuw beginnen en zichzelf ontdekken; want het gekwaak waar ze nu om bekend zal staan, zal weinig mensen bekoren…

woensdag 1 december 2010

The Rudolfs – Streets of Glass



The Rudolfs – Streets of Glass
Cool Buzz / Sonic Rendezvous – 2010
Rock/Alternative/Grunge
Waardering: ***

Het Nederlandse uit Katwijk afkomstige The Rudolfs rocken al samen sinds 2003 toen ze voor straf op de middelbare school in het muzieklokaal werden geduwd; zo lezen we in de biografie. Daarnaast zien we dat de heren worden beïnvloed door bands als de Beatles, Doors, Sonic Youth en Nirvana. Toch is het deze laatste die we voornamelijk terug horen in het geluid van hun officiële debuutplaat Streets of Glass. Mede dankzij de stem van zanger Leo van Duyn die af en toe wel eng veel op die van Cobain lijkt. Gelukkig proberen ze geen Nirvana kloon te zijn en krijgt garage, jaren zestig pop en blues ook aandacht. Het merendeel van de nummers rocken gewoon lekker weg en krijgen nergens die lading die de grote grunge adepten aan hun muziek meegaven. Dat hoeft natuurlijk geen nadeel te zijn; want hoe vaak wil je nu echt naar wanhopige verongelijkte dromers luisteren die hun teneergeslagen melancholie slecht in muziek weten te verpakken? The Rudolfs; prettige echte liedjes aan de rand van het grunge genre…

Neil Young – Le Noise



Neil Young – Le Noise
Warner – 2010
Rock
Waardering: **

Opgenomen in een viertal nachtelijke sessies in de villa van Daniel Lanois te Los Angeles is het nieuwe album Le Noise van Neil Young niet erg spannend, vaak irritant en weinig interessant. De grote meester zien we toch het liefst als onweerstaanbare fijnbesnaarde singer/songwriter of als niets ontziende rocker. Deze tussenweg waarbij ingetogen nummers in een loeiende gitaar worden ingevroren, lijkt niet weg gelegd voor onze held. Natuurlijk zitten er zeer fijne momenten bij; vaak zijn dit de plekken waar de gitaar naar de achtergrond wegzakt. Zoals Love And War en Peaceful Valley Boulevard. Dan hebben we nog het in de jaren zeventig geschreven Hitchhiker waarvan een gedeelte het uit 1982 stammende Like An Inca inspireerde die aardig is en veel ‘mislukte’ experimenten. Als bewonderaar van de geweldenaar moet ik helaas bekennen weinig met deze plaat te kunnen. Het geheel heeft teveel moeite om boven het kabaal van het gitaargruis uit te komen…