vrijdag 29 oktober 2010

Jamiroquai – Rock Dust Light Star



Jamiroquai – Rock Dust Light Star
Mercury – 2010
Pop/Funk
Waardering: ***


Rock Dust Light Star is het zevende album van Jay Kay en zijn mannen. (Tenzij je de singles collectie mee zou tellen.) Ten tijden van Emergency on Planet Earth in 1993 had ik nooit kunnen bevroeden dat de naam Jamiroquai zo groot zou worden. Toch lijken ze met elk album een steeds grotere groep mensen aan te spreken zonder de fans van het eerste uur te verliezen. Dit zal ook met Rock Dust Light Star gebeuren. De herhalingsoefening van Jay Kay is wederom een prettige luisterervaring; met een aantal discoknallers, funk – jazz mengsels en even zoveel berustende soul liederen. Toch is de plaat over het geheel gezien lichter, ruimtelijker en voelt het als een licht briesje op een fijne zomeravond wanneer de zon nog net niet onder is. Zie dan maar eens van de cocktails af te blijven. Doe mij nog zo’n Caipirinha!

donderdag 28 oktober 2010

Gram Rabbit – Miracles & Metaphors


Gram Rabbit – Miracles & Metaphors
Cobraside – 2010
Electro/Pop/Rock/Psychedelica
Waardering: *****

Hoe geruisloos kan een geweldig album verschijnen? Het vierde volwaardig album Miracles & Metaphors genaamd van de Palm Desert / Joshua Tree psycho-electropop formatie Gram Rabbit is zonder noemenswaardige aandacht een paar weken geleden op de markt verschenen. (Of zoals ze het zelf noemen: desert-space-rock-tronica.) Zonder twijfel hun beste werk tot nu toe; en de vorige albums waren al zo verschrikkelijk goed. Wat is er toch met dat stukkie woestijn aan de hand? Elke band die er vandaan komt of er een plaatje opneemt, lijkt voorgoed een gedeelte van die ervaring met zich mee te torsen en uit te dragen. Ook op Miracles & Metaphors hoor je dat grillige, mystieke en ruimtelijke terug. Josh Homme en Chris Goss zouden trots zijn op de heren en hun excentrieke frontvrouw Jessika von Rabbit. Het schuurt en botst en is tegelijk enorm sexy, sensueel en van een totaal andere wereld. Ik krijg er gewoon rode konijnenoortjes van…

dinsdag 26 oktober 2010

De Staat – Riverside


The Cover That Could XVI

De Staat – Riverside


De Nederlandse sensatie van 2009 was zonder twijfel Torre Florim en zijn De Staat. De band kreeg heel het publiek aan het dansen en alhoewel enkele stonerpuristen het weinig tot niets vonden en ze Torre verweten het meeste van Queens of The Stone Age te jatten; zat de plaat gewoon verdomd goed in elkaar! (Wellicht is er overigens meer afgekeken van Grampall Jookabox; but who cares?) Toen men gevraagd werd om voor de radioshow van Giel Beelen een nummer te coveren uit de top 50, kozen ze voor Riverside van Sidney Samson. Vanwege tijdgebrek kozen ze voor het meest stompzinnigste nummer, aldus Torre. In de opgenomen versie duurt hun interpretatie van het nummer van de Nederlandse DJ slechts twee minuten. Live laten ze het vaak ontsporen tot een jam van een kwartier. Donde esta la biblioteca motherfucker?

maandag 25 oktober 2010

Sivert Hoyem – Live at Ancienne Belgique, Bruxelles


Sivert Hoyem – Live at Ancienne Belgique in Bruxelles
Live - 2010-10-11
Rock/Singer-songwriter
Waardering: ****



De voormalige Madrugada frontman, Sivert Hoyem, is wederom bezig aan een uitverkochte Europese tour. Samen met zijn nieuwe bloedbroeder Cato ‘Salsa’ Thomassen trekt hij langs de verschillende podia en staat hij ook nog eens op het punt nieuwe muziek op te nemen. Een tweetal projecten; waarvan er eentje onder de naam The Hyler Twins uitgebracht zal gaan worden. Onder die noemer namen ze al ooit het Saint Thomas nummer The Cool Song op ter ere van de overleden zanger. Maar dit is een van de weinige shows waarbij Sivert het voorprogramma verzorgt voor een andere artiest. De middelmatige Tom Mcrae had deze geweldige eer; en het publiek dus ook. Luister en huiver naar het nieuwe nummer Prisoner Of The Road en de The Reigning Sound cover Love Is A Funny Thing…


donderdag 21 oktober 2010

Waltari – Not To Touch The Earth




The Cover That Could XV

Waltari – Not To Touch The Earth

Natuurlijk zijn er talrijke versies van het in 1968 geschreven machtig mooie nummer Not To Touch The Earth van The Doors, dat verscheen op het album Waiting For The Sun uitgebracht in het zojuist genoemde jaartal. Die van Madrugada en Queens of The Stone Age zijn uiteraard zeer vermeldenswaardig en overheerlijk om te horen. Toch is die van het Finse Waltari van een Early Years compilatie album uit 2006 de meest aparte en vreemdste eend in de bijt. Het nummer is vervormd en verneukt zodat het eerder op een nummer van Wall of Voodoo lijkt dan op eentje van The Doors. Zeer apart. Dus: ter meerdere glorie van Morrison en kornuiten maar toch ook zeker voor James George Frazer; inspirator van het nummer: Let’s celebrate the lizard!

Floodstain – Slave To The Self Feeding Machine


Floodstain – Slave To The Self Feeding Machine
BadMoonMan Records – 2010
Stoner/Metal/Sludge
Waardering: ****

Onze Nederlandse vrienden van Floodstain uit het wonderschone, kuchkuch, Hellevoetsluis hebben met Slave To The Self Feeding Machine hun vierde album afgeleverd. Het tweede alweer bij BadMoonMan Records; het label van die rare Russen die weten waar ze de vodka moeten laten! Ze weten ook waar ze prachtige stoner, metal, sludge en machtige rock vandaan moeten toveren. Het album begint zwaar, zompig en smeuïg om daarna andere uithoeken van het genre te verkennen. Opgenomen met een beperking aan middelen klinkt de productie sterk en simpelweg ruig. De enige juiste manier om Floodstain te laten klinken. Op naar de grote podia met deze jongens; Slave To The Self Feeding Machine is daar wellicht het juiste vehikel voor!

woensdag 20 oktober 2010

Moloko – Are Friends Electric?




The Cover That Could XIV

Moloko – Are Friends Electric?

Het nummer Are Friends Electric? is afkomstig van de Tubeway Army plaat Replicas uit 1979. Tubeway Army is de band die werd aangevoerd door Gary Numan. Het verhaalt over een verlaten paranoïde man en zijn overpeinzingen. Stiekem ging het nummer ook over toenmalige Numan vriendin Susan Wathan die hem net verlaten had. Er bestaan vele coverversies van dit geweldige nummer en die van An Pierlé, Weezer, Armitage Shanks, Information Society, Tori Amos en Molly Half Head zijn zeer de moeite waard. Doch die van Moloko laat horen hoe het nummer ooit bedoeld moet zijn geweest. Opgenomen in 1997 voor het tribute album Random ter ere van Gary Numan; klinkt het afstandelijker, vreemder en leger dan het origineel. Overigens stonden op hetzelfde album nog twee versie van hetzelfde liedje. Een van An Pierlé en een van Republica; je weet wel die one hit wonder band van het nummer Ready To Go. Maar goed, de vraag blijft: Do Androids Dream Of Electric Sheep?

dinsdag 19 oktober 2010

Dani Wilde – Shine


Dani Wilde – Shine
Munich / Ruf – 2010
Blues
Waardering: ****


Op haar zeventiende stond de Britse Dani Wilde al in het voorprogramma van Steeleye Span en een jaar of drie later mocht ze de wereld verbazen met haar prachtige debuutplaat Heal My Blues. Gaf ze zich daar helemaal over aan de blues; op haar nieuwe album Shine laat ze hier en daar horen ook nog eens soul-bloed en een singer-songwriter hart te hebben. Met haar oude blues hand en dito stem brengt ze Miss You van The Stones weer tot leven en laat ze Where Blues Begins van Dana Gillespie zuchten van genot. Haar stem is krachtig en dankzij haar volledige beheersing weet ze die subtiel te gebruiken en af en toe fragiel te laten klinken of met een ware bluesrafel. Daarbij speelt ze ook nog eens fantastisch gitaar! Ze zou zo maar eens een wereldse sensatie kunnen worden! Op 22 oktober doet ze ons landje aan; Het Bluescafe te Apeldoorn om precies te zijn… Ik gok dat we even moeten bellen…

donderdag 14 oktober 2010

Fila Brazillia / Mr.Scruff – Get A Move On

Moondog

The Cover That Could XIII


Fila Brazillia / Mr.Scruff – Get A Move On


De Another Late Night en Late Night Tales platen waarop een ‘Artist in Residence’ verschillende soorten muziek verzamelt en hier en daar remixt, kende zijn toppunt al toen de serie nog maar net begonnen was. De in 2001 uitgebrachte versie van Another Late Night door Fila Brazillia is met zijn mix van lounge en acid jazz de perfecte soundtrack voor een zwoele zomeravond, nacht en daaropvolgende ochtend. Hierop staat het ongelofelijke Get A Move On van Mr.Scruff dat slechts een tikkeltje werd opgefrist door Fila Brazillia. Heel het nummer hangt echter af van het bijna in zijn geheel gesamplede machtig mooie nummer Bird’s Lament dat de legendarische blinde, altijd als mythische viking verklede en zeker gedurende dertig jaar dakloze muzikant, componist, poet en uitvinder van muziekinstrumenten Moondog; nom de plume van Louis T. Hardin (May 26, 1916 – September 8, 1999), schreef voor zijn overleden vriend Charlie Parker… Magisch…

woensdag 13 oktober 2010

Asylum On The Hill – Passage To The Puzzle Factory


Asylum On The Hill – Passage To The Puzzle Factory
Mine’s Bigger Than Yours / Suburban – 2010
Rock/Stoner
Waardering: *****

Een plaat schaamteloos ophemelen is mijn forte; mijn helden eren mijn enig doel. Toch zal ik altijd enigszins melden of een plaat daadwerkelijk zo goed is als ik durf te beweren. Nu het album Passage To The Puzzle Factory van held Dave Angstrom’s nieuwe band Asylum On The Hill eindelijk is gearriveerd, durf ik met drogen ogen te stellen dat hij nog beter is dan ik durfde te dromen! De humor en het speelplezier spatten van de plaat af; nergens nemen de heren zich serieus en willen ze gewoon zo hard mogelijk knallen. Interludes en geheime nummers meegerekend rocken de heren achttien nummers lang de oren van je kop. Danko ‘The Mango Kid’ Jones komt ook nog een nummertje langs om zachtjes mee te schreeuwen en er zijn een tweetal rustigere momenten. Verder is de plaat logischerwijze gevuld met stampende stonerrock, aparte breaks, massieve riffs, ongelofelijk drumwerk en Dave’s veelzijdige, emotionele en overweldigende stem! Je zou haast gaan hopen dat Hermano gewoon niet meer bij elkaar komt…

dinsdag 12 oktober 2010

Karma To Burn – Twenty Four Hours



The Cover That Could XII

Karma To Burn – Twenty Four Hours



Toen het eerste album van de legendarische instrumentale stonerrock-formatie Karma To Burn in 1997 eindelijk het levenslicht zag, verbaasde het vriend en vijand. Niet zozeer vanwege de waanzinnige kwaliteit van de nummers. Maar eerder omdat er opeens ook een zanger te horen was. Sindsdien is het kamp der fans in twee groepen verdeeld; zij die het album helemaal te gek vinden en zij die alle volgende platen veel beter vinden. Hoe het ook zij; er staat wel een cover op die wederom beter is als het origineel; mede dankzij de op het laatste moment verplicht (door de platenmaatschappij) toegevoegde zanger Jason ‘J.J.’ Jarosz. Afkomstig van het album Closer uit 1980 beschrijft Twenty Four Hours van Ian Curtis en zijn Joy Division mannen de uitzichtloze donkere ruimte voorbij enige vorm van depressie. Zoveel om voor te vechten; doch zonder nut. Want alles ontglipt toch… Perfecte baslijnen die de melodie aangeven en zo een fantastische speelbal vormen voor de machtige Rich Mullins…


vrijdag 8 oktober 2010

Tricorn – Tricorn


Tricorn – Tricorn
Self released – 2009
Stoner
Waardering: ****


Je moet bij het uit Portsmouth Engeland afkomstige Tricorn zijn voor een lesje in het brengen van pure stoner met een waanzinnige groove. Opgenomen in het zonnige Griekenland klinkt hun debuutalbum als een ode aan hoe het allemaal begon. Het viertal heeft al naam gemaakt in onder andere het eerder genoemde Griekenland en Duitsland met hun explosieve mix van old school stoner doorspekt met grunge en metal invloeden. Denk aan Fu Manchu, Kyuss en natuurlijk Sabbath. Een tikkeltje Alice in Chains en af en toe een momentje Orange Goblin. Denk rauwe doorrookte naar bier en whisky ruikende stem en agressieve riffs met een drijvend tempo. Knarsend, smakelijk en absoluut de juiste keuze voor elk begin van een gedenkwaardige nacht… Laten we hopen dat de heren snel eens deze kant op komen… Of wellicht op Roadbun van de partij zijn? Grijns!

dinsdag 5 oktober 2010

Gozu – Locust Season



Gozu – Locust Season
Small Stone / Bertus – 2010
Stoner
Waardering: ****


We zullen eens extreem kort van stof zijn; Gozu is gewoon geweldig! Nou; een beetje extra informatie dan. Het Amerikaanse Gozu verraste al in 2008 met een fijn Eptje; maar hun nieuwe album Locust Season is er een om over naar huis te schrijven of Sinterklaas, mocht je daar meer behoefte aan hebben. Testosteron stoner van de bovenste plank; een minder ingenieuze versie van Queens of The Stone Age; maar daarom niet minder lekker. De ongecompliceerde spierballen stoner is niets ontziend en heerlijk ruig! Tel daarbij op dat zanger Marc Gaffney een zeer krachtige en diverse strot heeft en je bent klaar voor een schop onder je Gozu!

Nosfell – Nosfell


Nosfell – Nosfell
Polydor/V2 – 2009
Rock/Alternative/Folk/African/Arabic/Scat/Beatbox
Waardering: ****


Aparte gasten die lui die achter de naam Nosfell schuil gaan. Want het is niet alleen de naam van de Fransman die zich naast Nosfell ook Labyala Fela Da Jawid Fel noemt; wat zoveel betekent als ‘de man die wandelt en geneest’; het is ook de naam van een trio bestaande uit een cellist, een drummer en multi-instrumentalist Nosfell zelf. Maar dat is niet de enige reden waarom ze apart zijn; ze claimen namelijk ook van de planeet Klokochazia afkomstig te zijn. Daarom zijn de meeste teksten natuurlijk ook in het Klokobetz; zijn moedertaal. Zo; nu dan alle gekkigheid op een stokje, lolly of iets anders waar je gekkigheid op kunt planten. Geproduceerd door Alain Johannes is hun derde album een wonderschoon stukje muziek. Apart, divers en meeslepend. Daarbij doen ook Josh Homme en Brody Dalle een duit in het zakje; overigens is het aan Tom Waits denkende nummer Bargain Healers het eerste nummer waarin ze allebei een eerste stem vertolken. We worden meegesleurd in een waterval van emotie die dan naar pure rock neigt of springerige funk en daarna als een folkballade de ziel beroert. Wonderschoon.

maandag 4 oktober 2010

Hytest – Dishing Out The Good times


Hytest – Dishing Out The Good times
Impedance / Sonic Rendezvous – 2010
Rock/Punk/Stoner
Waardering: ***

Wanneer je de goedkeuring krijgt van Nick Oliveri; in het voorprogramma van hem mag spelen; voor zijn begeleidingsband wordt ingehuurd en met hem de smerige straten van het continent mag afstruinen moet je van goede of err slechte huize komen. Het drietal afkomstig uit Wollongong Australië heeft die dubieuze eer. Op hun derde release en volwaardige eerste plaat Dishing Out The Good Times krijg je dus ook wat je bij die feiten zou kunnen verwachten. Een eclectische mix van verschillende ruige stijlen. Wilde punkrock, afgeragde garage en wazige stonerrock. Zelfs de stem van een van de twee zangers, Mick Curly of Luke Armstrong doet af en toe aan Mr. Oliveri denken. Toch is het geen slap aftreksel van Mondo Generator. Integendeel; de pure rauwheid en pretentieloze directheid komen waardig en bikkelhard over. Achtentwintig minuten strakke rock perfect voor de haastige mens!

vrijdag 1 oktober 2010

Peter Pan Speedrock – We Want Blood


Peter Pan Speedrock – We Want Blood
Suburban – 2010
Speedrock
Waardering: ****


Het Eindhovense drietal dat nu al bijna vijftien jaar naam maakt onder de waardige noemer Peter Pan Speedrock is terug met een nieuw album. We Want Blood is alweer het tiende volwaardige album en werd in hun eigen studio opgenomen. Een dertiental heftige rocknummers die vol gas naar de finish scheuren. Alleen het nummer Just Another Day haalt even de voet van het pedaal; en het instrumentale Bakkerburg lijkt bedoelt als de pitstop voor bier en benzine. Verder is het gewoon hard, strak, vunzig, vuil en enorm lekker. Hatseflats bas, hopsakee trommel en slingersleurende gitaar! Peter Pan zorgt wederom voor de broodnodige adrenaline en de juiste freakin feest energie. Ik kan niet wachten tot Speedfest motherfuckers!

Alain Johannes – Live at Lowands


Alain Johannes – Live at Lowands
2010
Rock/Accoustic
Waardering: *****

Eindelijk staat er een soloplaat van Alain Johannes te verschijnen. De geweldenaar is voornamelijk bekend dankzij zijn werk met Queens of The Stone Age en Them Crooked Vultures. Toch kent zijn loopbaan al veel meer hoogtepunten. Zijn eerste band Anthym bestond uit latere Red Hot Chili Peppers leden en met de liefde van zijn leven vormde hij later de band Eleven. Hij werkte samen met Chris Cornell, Silverchair, Puscifer, Arctic Monkeys, Spinnerette, Nosfell, Gutter Twins, Unkle, No Doubt, Mark Lanegan, Mondo Generator, Millionaire, Eagles of Death Metal en deed mee op de Desert Sessions. Hij hoort bij het meubilair van de befaamde Rancho De La Luna studio. Door zijn verdriet over het overlijden van Natasha Shneider; de liefde van zijn leven, begon hij te schrijven en te schrijven. Het resultaat is het snel te verschijnen album Spark. Welke hij volgens vrienden op moest nemen terwijl hij het zelf te persoonlijk vond. Tijdens zijn optreden op Lowlands waren daar al verscheidene nummers van te horen… Zeldzaam fantastisch en ongelofelijk puur!

U.S. Christmas – Run Thick In The Night


U.S. Christmas – Run Thick In The Night
Neurot – 2010
Rock/Psychedelica
Waardering: ****

Wat een ongelofelijke slechte bandnaam hebben de heren en dame van U.S. Christmas toch gekozen; gelukkig is dat geen afspiegeling van de muziek die het gezelschap ten gehore brengt. Op de nieuwe plaat Run Thick In The Night laat het zevenkoppige monster een wonderschone combinatie van een veelvoud aan muziekstijlen horen. Trage, slopende psychedelische bluesrock afgewisseld met snerpende gitaren en geluidsmuren die Neurosis niet vreemd zouden zijn. Hierna schakelen ze weer een tandje terug, speelt men leentje buur bij americana, folk of country en voert men het tempo weer langzaam op. Zo gaat het door; ruim 76 minuten lang. De voornamelijk weemoedige en mistroostige klanken van het geheel moeten ervaren worden; niet simpelweg naar geluisterd. Donkere kamer, koptelefoon op en deuren dicht zodat niemand kan storen. Fijn zo’n plaat voor deze vroege avonden tijdens de regenachtige herfst…

Deerhunter – Halcyon Digest


Deerhunter – Halcyon Digest
V2 / 4AD – 2010
Rock
Waardering: ***

Fascinerend zijn ze zeker; de nieuwe nummers van singer/songwriter Bradford Cox en zijn Deerhunter vrienden. Toegankelijker dan al het vorige werk is het ook al. Toch wil het kwartje bij mij nog niet echt vallen. Wellicht juist omdat het toegankelijker is? Hmmm; lijkt me sterk. Err; sterke popsongs als Memory Boy en Fountain Stars worden afgewisseld met nummers die denken aan de popmuziek van weleer zoals Basement Scene. Daarnaast horen we nog steeds stukken van de neo-shoegaze van voorheen; en af en toe momenten die herinneren aan de noiserock van daarvoor. Toch is het allemaal veel frisser, fragieler en vooral erg subtiel. Waarschijnlijk heeft de plaat gewoon nog een aantal luisterbeurten nodig om het gewenste gevoel over te brengen. Dan wordt je waarschijnlijk weer meegesleurd in een waterval aan dromen…