woensdag 29 september 2010

Avenged Sevenfold – Nightmare


Avenged Sevenfold – Nightmare
Warner – 2010
Metal
Waardering: ***

Het vijfde volwaardige album van het Amerikaanse Avenged Sevenfold werd ingedrumd door eerwaarde Mike Portnoy en is daardoor mede debet aan het feit dat hij uit Dream Theater stapte. Hij had het namelijk veel meer naar zijn zin tijdens dit proces en de daarop volgende optredens dan in Dream Theater. Dat zijn plezier weer veroorzaakt is door de tragische dood (door een combinatie van pillen en drank) van de Sevenfold drummer Jimmy ‘The Rev’ Sullivan is cru en bewijst tevens dat spreekwoorden altijd een kern van waarheid bezitten. Ooit begonnen als hardcore/metalcore formatie is de koers van Sevenfold ondertussen verschoven naar metal, power, progressive en gladde hardrock. Niets mis mee wanneer het in deze prachtige emotionele manier wordt uitgevoerd; de plaat kwam ook niet voor niets op plaats 1 binnen in de Amerikaanse hitlijsten. Bombastisch, groots en alles in de juiste sfeer. Een waardig eerbetoon.

With Ice – With Ice


With Ice – With Ice
Self released – 2007
Rock/Indie/Alternative
Waardering: **


Alvorens van koers en van naam te veranderen heette het tegenwoordige Krach nog gewoon With Ice. De band die voornamelijk bekend is dankzij oprichter en gitarist van onder meer Roosbeef; Reinier van Den Haak maakte in die tijd springerige indie rock met de nodige alternatieve hooks en gitaarlijnen. Nu ze met z’n vijven zijn en een helpend handje van Torre Florim (De Staat) hebben gekregen en daarnaast meer electro hebben geïmplementeerd, zal het rap gaan met de mannen. De herinnering aan With Ice zal snel verbleken; doch zat er in de muziek wel een aantal aardige vondsten. Luister maar eens naar de demo uit 2007…

vrijdag 24 september 2010

Fitz and The Tantrums – Pickin’ Up The Pieces


Fitz and The Tantrums – Pickin’ Up The Pieces
Dangerbird – 2010
Soul/Pop
Waardering: ***


Het is niet makkelijk om met een gloedvolle soulvolle popplaat te komen geënt in het jaren zestig gevoel zonder als afgezaagd, flauw of banaal over te komen. Om je pure liefde voor het genre met recht over te brengen moet je van goede huizen komen. Het Amerikaanse zestal dat onder de naam Fitz And The Tantrums zijn liefde belijdt doen dat met de juiste instelling en geeft het oude geluid een fris gevoel. Hun eerste volwaardige album Pickin’ Up The Pieces is opgenomen in de huiskamer van de zanger en heeft wellicht mede daardoor een zeer knus gevoel. Zonder gitaar laat de band het orgel en drum zorgen voor een levendig en helder geluid; waarover de saxofoon zijn alleenheerschappij met verve vervult. Dit alles laat veel ruimte over voor zanger Michael Fitzpatrick, zangeres Noelle Scaggs en het achtergrond koortje. De nummers zijn over het algemeen zeer eenduidig; maar dankzij de zeer catchy hooks en het alom aanwezige prettige sfeertje blijven Fitz And The Tantrums uitermate boeien. Wat een fijne plaat voor het begin van de herfst…

donderdag 23 september 2010

Malle Pietje And The Bimbo’s – La Vida Vulva


Malle Pietje And The Bimbo’s – La Vida Vulva
PIAS – 2010
Punk/Rock
Waardering: **


Ik wilde eigenlijk concluderen dat de tweede plaat van de Nederlandse punkrockers Malle Pietje And The Bimbo’s ongeïnspireerde bagger is. Helaas is dat onmogelijk aangezien er bij nadere beluistering van het album La Vida Vulva toch een zeer aardige naïviteit en oprechtheid van afdruipt. Daarmee hebben we al het positieve wel gezegd; de teksten zijn plastisch maar tegelijk ook plastic grof; de nummers klinken als drieenveertig in een dozijn en de zang houd ook niet over. Goed; ten op zichten van hun eerste plaat zijn de gitaarlijnen een stuk beter en sterker. Wellicht dankzij de aanwinst van een nieuwe gitarist in de naam Oeds Beydals van Gewapend Beton. Maar och; wie heeft ooit gezegd dat punk daadwerkelijk moet inspireren. Laten we gewoon genieten van het ongegeneerd Run DMC jatten en van de pretpunk die de Bimbo’s brengen en Malle Pietje met zijn fijne rommeltrommel een biertje aanbieden ter verzoening…

dinsdag 21 september 2010

Grinderman - Grinderman 2


Grinderman - Grinderman 2
PIAS – 2010
Rock/Garage
Waardering: ****


Een nieuwe jas zit meestal een tikkeltje stroef in het begin alvorens hij echt lekker gaat zitten. Uiteindelijk kun je er natuurlijk wel een beetje op uit gekeken raken. Elke keer dezelfde jas aan; dus koop je weer eens een nieuwe. Zo ook Nick Cave en zijn Bad Seeds vrienden. Waarschijnlijk was het Seeds keurslijf een beetje te beklemmend en moesten de remmen los; alle regels overboord en let’s start over. Dus kwamen de heren in 2007 met het Grinderman project; daarvan is nu het zeer juist getitelde Grinderman 2 album van verschenen. Een jas die steeds lekkerder gaat zitten. Met veel en overduidelijk plezier rocken de mannen als ware monsters uit een psychotische blues droom. Een veel gevarieerder album dat overtuigd en intrigeerd al missen we natuurlijk een beetje dat stroeve en onverwachte van die eersteling. Maar de absurdistische Cave humor is er een om lief te hebben en met vet in te wrijven opdat hij nooit zal gaan klemmen…

Back again… Scarred for life!



Back again… Scarred for life!

Een week lang op je board staan; aan een vlieger hangen en over het water scheren… Heerlijk… Jammer dat er ook schelpen in de zee liggen; en dat die ook nog eens erg scherp blijken te zijn. Dat ze dan ook nog gewoon je hele voetzool ophalen zonder even te vragen of dat gewenst is; blijkt zeer onaangenaam. Ook vervelend dat je gewoon doorgaat met kiten en het niet laat hechten… Tsjah; dan zit je later met de gebakken peren of koorts vanwege een geinfecteerde rechtervoet. Het wordt in het iedere geval wel een zeer vet litteken! Hatseflats!



vrijdag 3 september 2010

Shellfin – Secondhand Family


Shellfin – Secondhand Family
Self released / Aztec – 2010
Stoner
Waardering: ****


Ergens tussen de kangoeroes, dingos en rondvliegende boemerangs in het centrum van Brisbane begonnen een aantal vrienden een band genaamd Shellfin. Hun eerste ep Stay For Tea zag in 2009 het levenslicht en eindigde met het nummer The Extent Of It. Het volwaardig album Secondhand Family dat zojuist is verschenen, gaat verder waar het toen ophield. Zongedroogde stonerjams en machtige riffs geserveerd op een heerlijk bordje van strakke drums en zwaar baswerk. En al zijn sommige teksten triviaal of misschien puberaal; zanger Dyob loeit net zo sterk als John Garcia. Wellicht dankzij zijn periode in een Kyuss tribute band? Daarmee is het cirkeltje rond en is duidelijk dat we kunnen genieten van nummers die zo uit de pen van Homme/Bjork hadden kunnen vloeien. Maar waar sommige pure stonerrock bands als een ode aan Kyuss klinken en niets meer; klinkt Shellfin verrassend nieuw, lekker en origineel! Hulde aan die rare gasten op dat eilandje aan de onderkant van de bol…

woensdag 1 september 2010

Tyrants of The Ancient Law – Demo




Tyrants of The Ancient Law – Demo
Self released – 2008
Rock/Stoner/Punk/Space
Waardering: ***

In maart van dit jaar werd er helaas afscheid genomen van een geweldige drummer genaamd Thierry ‘Chaos’ Bellaire. Een monumentaal slagwerkbeest die in Nijmegen rockcity in verschillende bands als timmerman fungeerde. We noemen een Sixteen Stiches, Iscariot, Love Kills, Maximum Bob, Ultimate Sabotage en als laatste bij Tyrants of The Ancient Law. Een veelbelovend trio waarvan slechts een drietal nummers te vinden zijn. Het rechttoe-rechtaan lekker rocken van de drie krijgt hulp van herinneringen aan Hawkwind, The Damned en Brant Bjork. Toch is het vooral het eigen geluid dat doet verlangen naar meer; heerlijk lege en kordate riffs en ongelofelijk strakke drums. Helaas zal het verlies van de drummer het einde van deze Tyrants betekenen… Of de band zonder hem door wil gaan is onbekend… Het zou nooit hetzelfde zijn…

Black Helicopter – Don’t Fuck With The Apocalypse


Black Helicopter – Don’t Fuck With The Apocalypse
Ecstatic Peace – 2010
Rock
Waardering: **


Onze Amerikaanse vrienden van Black Helicopter durven met iedere plaat steeds meer het absolute midden van de weg op te zoeken. Op hun nieuwe en derde album genaamd Don’t Fuck With The Apocalypse laten ze ieder muzikaal experiment voor wat het is. Dat men dat vroeger nog eens mocht proberen lijkt haast een waanvoorstelling. Niets psychedelisch; geen noise-extracten of heftige ontsporingen. Enkel dreinende popmelodieën met een gruizig gitaargeluid en dito bas. Denk Pixies, Breeders, Dinosaur Jr., Grifters en Pavement en daar dan de minst zeggende nummers die normaal werden overgeslagen van en je komt aardig in de richting. Tel daarbij op dat zanger Tim Shea het ongeïnteresseerd in de microfoon brabbelen tot in de puntjes beheerst en je hebt een fijne ode aan de jaren negentig; die er gewoonweg niet toe doet. Net zo min als voor de Grunge, zijn we nog niet klaar voor een ‘angst-college-pop-rock’ revival. Jammer ook dat de bijbehorende houthakkersblouses niet worden meegeleverd.