donderdag 26 augustus 2010

Ripe – A Moment Of Forever


Ripe – A Moment Of Forever
Target / Mighty – 2010
Metal
Waardering: **

Nadat de zegetocht begon voor de Deense Metal 'N Roll sensatie Volbeat kregen de overige bands uit het land natuurlijk ook meer aandacht. Zo ook het uit Kopenhagen afkomstige Ripe. Een vijfmans metal formatie die overigens al in wisselende bezettingen sinds 2001 aan de weg timmert met pure jaren tachtig metal en de nodige AOR invloeden. Opgericht door bassist Bob Thunder, bekend van Evil komt de band oerdegelijk, très kitsch en af en toe een tikkeltje plastic over. Vooral tekstueel gezien missen vele nummers de broodnodige jus. Soms komen ze muzikaal niet verder als een slap aftreksel van Journey of The Scorpions. Andere keren laten de heren horen dat je eigenlijk heel weinig verkeerd kan doen met old school heavy metal! Het overheersende gevoel blijft toch voornamelijk een van; er is zoveel beters te beluisteren... Raar ook dat de titel me slechts doet denken aan het nummer van Volbeat… Dekselse Denen toch…

donderdag 19 augustus 2010

Viberider – The Big Show


Viberider – The Big Show
PsychoSchq / Rough Trade – 2010
Rock/Stonerpop
Waardering: ***

Het Nederlandse Viberider bracht in 2006 het erg sterke album Evolve The Long Lead uit en deed daarmee menig stonerliefhebber een enorm plezier. Dat ze dat wederom zullen doen met opvolger The Big Show valt enigszins te betwijfelen. De vier jaar stilte heeft de band vervormd tot een stonerpop band waarbij de nadruk steeds vaker op pop blijkt te liggen. De diversiteit is enorm gestegen en verbeterd; toch is dat rauwe, gruizige en ruige randje wel heel erg weggeschuurd. Nu houden we een Viberider over die af en toe de grunge wil opzoeken, vaak krachtige popmuziek brengt en ten alle tijden wil laten horen absoluut geen stonerband te willen zijn. Al moet gezegd worden dat de neiging tot enorm sterke melodieen gemixt met licht suikerige refreintjes er bij Viberider altijd wel inzat. Toch zou iets meer zwarte koffie het album sterker en vooral lekkerder maken…

dinsdag 17 augustus 2010

The Von Durden Party Project – Death Discotheque


The Von Durden Party Project – Death Discotheque
Bang – 2008
Rock/Stonerpop
Waardering: ***


Het Belgische The Von Durden Party Project begon in 2007 met een vijftal leden maar kent tegenwoordig nog maar een kern van drie. Ook is de naam veranderd in Von Durden en komt er binnen afzienbare tijd een tweede album genaamd Death Animals op de markt. Dus viel op dat hun eerste plaat Death Discotheque eigenlijk extreem weinig aandacht heeft gekregen. Een stuk of twaalf nummers die perfect passen in de lichting stonerpop bands van de afgelopen jaren. Ze houden zich goed in het midden tussen Arctic Monkeys, De Staat en Eagles of Death Metal en dat alles met een ruime dosis disco. Energieke rockmuziek die de ene keer meeslepend is en dan weer dansbaar of waarbij onmogelijk niet gesprongen kan worden. Ofwel; gelikte stonerpop met een extreem bewegelijk ritme dat toch af en toe dat geile rauwe randje laat horen…

donderdag 12 augustus 2010

Mastodon – Jonah Hex


Mastodon – Jonah Hex
Relapse / Reprise – 2010
Metal/Stoner
Waardering: **


Voor de verfilming van de premiejagende stripheld Jonah Hexis werd regisseur Jimmy Hayward (Horton Hears a Who, Finding Nemo) aangetrokken. Hij deed op zijn beurt het verzoek aan componist John Powell (Bourne series, Hancock) om de film van haar muzikale gezicht te voorzien. Deze verliet helaas voortijdig de film, waarvan overigens veel herschoten moest worden waardoor Mastodon die het geheel in mocht kleuren overnieuw moest beginnen. Dit tot groot ongenoegen van de band; zij waren van mening met het beste werk van hun carrière bezig te zijn. Nu werd componist Marco Beltrami (Terminator 3, Repo Men) gevraagd om de score voor de film te maken. Toen deze klaar was mochten de heren van Mastodon nogmaals hun machtige geluid laten horen. Het resultaat zijn een viertal nummers en een tweetal andere versies die weinig smaak bieden en voornamelijk voortkabbelen tot ze uiteindelijk verpieteren. Af en toe klinkt de glorie die Mastodon heet door; maar net zo snel verdijnt het weer naar de achtergrond. Ik ben zeer benieuwd naar dat fantastische materiaal dat het dus niet heeft gehaald!

woensdag 11 augustus 2010

Martina Topley Bird – Some Place Simple


Martina Topley Bird – Some Place Simple
Honest Jons – 2010
Singer/Songwriter
Waardering: ****


Mevrouw Topley Bird kwam ooit onder mijn aandacht dankzij medewerking van Mark Lanegan en Josh Homme op het nummer Need One van haar album Quixotic uit 2003. Maar misschien is ze bekender van haar werk met Tricky en Massive Attack. Haar tweede soloplaat uit 2008 genaamd The Blue God was ook erg fijn en niet overdadig druk geproduceerd; doch redelijk vol gestopt met samples. Daarom is er nu wellicht de nieuwe plaat Some Place Simple. Hierop worden naast vier nieuwe liedjes de nummers van haar eerste twee albums in een sober jasje gestoken. Haar minder is meer benadering van de nummers zorgt ervoor dat de luisteraar als onder een betovering blijft luisteren en wordt meegevoerd door haar magische stem. Het resultaat is haar beste, meest uitgesproken en eigen album tot nu toe; warm, intiem en een waar kunstwerk in stille gelaagdheid en subtiliteit.

maandag 9 augustus 2010

Collector Base Emitter – Transis


Collector Base Emitter – Transis
Self Released – 2010
Rock/Ambient/Stoner/Doom/Drone
Waardering: ***


Het Oostenrijkse Collecter Base Emitter begon begin 2008 met z’n drieën te jammen en bracht dat jaar al een drietal nummers tellende demo uit. In 2010 komen de heren met een volwaardig drie nummers tellend ‘album’. Op het in het eigen beheer uitgebrachte Transis duurt elk nummer minstens tien minuten en in het totaal duurt de geluidsvertelling bijna veertig minuten. Rustige composities worden afgewisseld met gitaarexplosies en zelfs oorverdovend sterke doom. De eerste twee nummers zijn dan ook een mooie symbiose tussen spanning, intensiteit en monotonie. Natuurlijk wordt er weinig ingezongen; wat jammer is… Want onze kleine Oostenrijkse vriend kan een aardig deuntje blèren. Het derde nummer Minimal Animal trapt zowaar af en toe het gas wat verder in en laat vooral het beste uit de eerste twee nummers samen komen. Hopelijk vindt de band binnenkort een nieuw basgitarist; want ik ben zeer benieuwd waar dit toe kan leiden…

donderdag 5 augustus 2010

Dana Gillespie – Andy Warhol


Dana Gillespie – Andy Warhol
Cherry Red Records – 2010
Blues/Jazz/Rock/Singer/Songwriter/Folk
Waardering: ***

Mevrouw Gillespie maakte naam als model, actrice, vriendin van Donovan, protégé van David Bowie en uiteindelijk als zangeres van een aantal puike platen. Maar voordat ze haarzelf herontdekte als blueszangeres moest ze een periode als sexbom doormaken en falen met een aantal glam-rock-soul platen die zelfs met de hulp van David Bowie, Mick Ronson en Robin Cable gedoemd waren te mislukken. Toch werd er van die periode in 1994 een verzamelalbum gemaakt met de naam Andy Warhol. Hierop staan alle nummers die het waard zijn om meerdere luisterbeurten te krijgen. Sterker nog; Andy Warhol is een zeer sterke plaat. Ook al zijn de gekozen nummers afkomstig van verschillende platen van enkele jaren ervoor; het komt als een sluitend geheel over. Muzikaal zitten alle composities voortreffelijk in elkaar en Dana’s vrijzinnige stem klinkt op ieder nummer als een verzuchtend engeltje. Nu is de verzamelaar opnieuw uitgebracht en verzucht ik: waarom klinken zangeressen tegenwoordig nooit meer zoals zij?

dinsdag 3 augustus 2010

Ape Machine – This House Has Been Condemned




Ape Machine – This House Has Been Condemned
Self released – 2010
Rock/Blues/Stoner/Psychedelic/Seventies
Waardering: ****


Het Amerikaanse Ape Machine bestaat uit een vijftal leden afkomstig van andere bands zoals Evening Episode, Minmae en Fenix TX. Op hun eerste album in deze samenstelling genaamd This House Has Been Condemned laten ze een mengeling horen van Rock, Blues, Stoner en Psychedelica. Het resulteert in een eresaluut aan bands als Led Zeppelin en Blue Cheer. Intense melodieen en snijdende riffs gecombineerd met de gejaagde, schreeuwende en huilende stem van zanger Caleb Heinze zorgen voor een ‘it’s all happening’ gevoel. Getransporteerd naar de jaren zeventig en in een outfit bestaande uit een wijde corduroy broek en dito fleurige blouse laten de acht nummers zich zeer goed smaken. De rollende riffs bouwen op naar heerlijke solo’s en explosieve geluidsuitbarstingen. Dit is gloedvolle, soulvolle muziek zoals de klassiekers ze maakten. Geef die apen een banaan!