vrijdag 28 mei 2010

The Cheaters – The Cheaters



The Cheaters – The Cheaters
Big Dipper Records – 2007
Rock/Garage/Punk/Blues/Psychdelica/Sixties/Seventies
Waardering: *****


Henrik W. Kristiansen en Oyvind Skarsboe groeiden samen op in Oslo en droomden er altijd van om een band te beginnen. Toen ze geen geschikte zangers of basgitaristen konden vinden, besloten ze in 2005 maar met z’n tweeën te beginnen. In 2006 hadden ze hun eerste optredens; weden ze uitgenodigd voor het Rotterdamse Rumble festival, Roskilde te Denemarken en het Asthon Court Festival te Engeland; en terug in Oslo stond Andreas Froland tussen het publiek van Last Train. Hij vond dat ze wel een bassist konden gebruiken en aangezien hij nu juist dat instrument bespeelde; trok hij de stoute schoenen aan. Zo gezegd, zo gedaan. Een jaar later en als trio dook men de studio in onder de bezielde begeleiding van Cato Salsa Thomassen die op het naar hun zelf genoemde The Cheaters ook zijn harmonica, MS20 en Wurlitzer kunsten laat horen. Het album klinkt vuig, smerig en bedreigend. Ongecompliceerd en toch bedreven in de zestiger jaren beat en zeventiger jaren punk zonder ergens energie te verliezen. Topnummers als Oh Women, Amsterdam en het merendeel van de rest van de plaat zouden zo door grote bands uit de muziekhistorie geschreven kunnen zijn… Een overweldigend lekkere plaat!

woensdag 26 mei 2010

Dirty Sweet – American Spiritual


Dirty Sweet – American Spiritual
Acetate / Sonic Rendevous
Rock/Hard/Blues/Seventies/Southern
Waardering: ****


Ten tijden van hun eerste plaat Of Monarchs And Beggars heb ik de heren mogen aanschouwen in The Rambler te Eindhoven. Dirty Sweet speelde toen een heerlijke mix van southern rock, jaren zeventig en zompige blues. Op het nieuwe album American Spiritual treffen we wederom veel van dat alles aan; maar dan veel overtuigender, met een veel meer toegeigend geluid en wellicht wat beschaafder. Natuurlijk zijn de Black Crowes, Led Zeppelin, Rolling Stones en Lynyrd Skynyrd invloeden nog te horen. Maar daar staan zeer sterke composities en arrangementen tegenover die allen verfijnd klinken, tegen de rootsrock aanschuren en Dirty Sweet genoemd mogen worden. Tel daar de zeer fijne stem van zanger Ryan Koontz bij op en je hebt een recept voor een geweldige plaat. Eentje die het verdient om veel gedraaid te worden; net als de charismatische band het verdient heel groot te worden. Get it on!

Serena Maneesh – Abyss in B Minor


Serena Maneesh – Abyss in B Minor
V2/4AD – 2010
Rock/Shoegaze/Krautrock/New Wave
Waardering: ****

Om nogmaals het bewijs te leveren dat Oslo het muzikale paradijs op aarde is; het nieuwe album van het Noorse Serena Maneesh. Opgenomen in een grot buiten Oslo is de tweede plaat Abyss in B Minor getiteld een waardige opvolger voor het alom geprezen titelloze debuut uit 2005. Met een beetje hulp van een trucklading muzikanten, vriend Sufjan Stevens en producers Nick Terry (Primal Scream) en René Tinner (Can) klinkt het als een hypnotiserende ode aan de shoegaze. Duizend en één lagen, overstemd met noise en moeilijk ontwaarbare hooks en riffs zou kunnen zorgen voor een haast onluisterbare brij. Niets is minder waar bij Serena Maneesh; ze zorgen ervoor om deze vorm van muziek; errrr… Vorm te geven. Hierbij doen ze niet onder voor My Bloody Valentine’s Loveless. Al met al heeft het album genoeg duistere moment van onbehagen en claustrofobie; etherische lijnen vol ruimte en licht en valt de popsong nog steeds te ontwaren. Adembenemend mooi en mysterieus!

The Fernets – The Fernets


The Fernets – The Fernets
See Line Records – 2007
Rock/Garage
Waardering: ****

Bij terugkomst uit Oslo weet ik het weer zeker; de stad is de hemel op aarde. Niet alleen omdat ook daar de eerste warme zomerdagen voorbij kwamen en het vrouwelijk schoon verschillende lagen kleding naar de kast deed verbannen. Voornamelijk omdat er ongelofelijk veel podia zijn; muziekcafés, underground bars, honderden festivals, authentieke platenzaken en sinistere zuipketen voor de rauwe zeebonk. Daarbij kent Noorwegen ook nog eens een stimuleringsplan voor beginnende bands en kent elk dorp een oefenhok waar deze bands gebruik van mogen maken. Zo begon het in 2003 ook voor de vijf jonge honden uit Tromsø die zich The Fernets noemen. (Naar de Italiaanse drank Fernet Branca; gedronken in de bar tijdens oprichting.) Toen men in 2006 de nationale muziekwedstrijd Zoom won en men op By:Larm op mocht treden, ging het snel. Niet lang erna dook men de studio in onder begeleiding van held Cato Salsa Thomassen. Resultaat: prettig, goed in het gehoor liggende, catchy rocknummers gebracht met een zeer aanstekelijke energie; die het meest doet denken aan een lichtere versie van The Hives. Ook Supergrass, Razorlight en The Strokes zijn duidelijke voorbeelden geweest; tel daarbij op dat ze ook nog eens invloeden van The Rolling Stones, The Who, The Stooges en The Velvet Undergound vermengen en het kan niet anders dan goed zijn. Errr… Voor alle duidelijkheid; dat is het dus ook!

woensdag 19 mei 2010

Wovenhand – Live at Paradiso


Wovenhand – Live at Paradiso 16-05-10

Bevangen door de Geest komt hij al prevelend het podium op lopen. Ogen gesloten en zonder acht te slaan op het publiek of zijn mede muzikanten neem hij plaats op zijn kruk. Met luid gerommel wordt de banjo ingeplugd en de muziek ingezet. Hierna klinken de diep religieuze overpeinzingen gedragen en getergd door de voormalige kerk. Het is wonderschoon te zien hoe de man zich verliest in zijn publieke vertolking van zijn liefde voor de Almachtige; tegelijkertijd beseffende dat hij weinig zieltjes zal veroveren. Van die tragiek is hij zichzelf terdege bewust. Met een drietal dankjes en een enkel knikje vecht hij zich door het optreden heen; op de voet gevolgd door bassist Pascal Humbert die al even verloren in de muziek lijkt, drummer Ordy Garrsion en toetsenist Jeff Linsenmeir. Maar het draait in feite toch om die prachtige stem van David Eugene Edwards… Volledige overgave…

Wovenhand – The Threshingfloor


Wovenhand – The Threshingfloor
Glitterhouse / Munich – 2010
Folk/Americana/Arabicana/Indiana/World
Waardering: ****

De overweldigende enigmatische stem van David Eugene Edwards gaat nooit vervelen en sleept de luisteraar mee door de krochten van het menselijke verderf. Volhardend en overtuigend; getergd, krachtig en breekbaar. Op de zesde plaat als Wovenhand overtuigt de zanger wederom en combineert hij alle stijlen muziek om zo de oude ziel van de wereld te beroeren. The Threshingfloor begon zijn verhaal toen de beste man een oud Turks instrument in Turkije van de wand pakte en begon te spelen. Zoals hij toen gestemd was; is het instrument ook te horen op de plaat. De muziek klinkt dan ook als een mengeling van vele wereldse invloeden en verhoudt zich heerlijk tot de gedragen teksten. Waren alle verkondigers van Het Woord maar zo prettig om naar te luisteren. Rest nog te vermelden dat ook op deze plaat een cover te beluisteren valt. Truth van New Order; krijgt in zijn versie een andere betekenis en het nummer klinkt alsof het oorspronkelijk zo bedoeld was…

maandag 17 mei 2010

Madness - Live at HMH



Madness - Live at HMH 15-05-10
Wat een gewonnen FA cup wel allemaal niet kan veroorzaken... De winst van Chelsea zorgde ervoor dat de voltallige bezetting van Madness ergens in een pub in Amsterdam zat te genieten en haast vergat dat er een show gepland stond die avond. Zo was ook het gevoel tijdens het optreden. Natuurlijk is het heerlijk te zwelgen in de nostalgie en te genieten van nummers als Embarrasment en House of Fun. Maar er bleef een gevoel overheersen dat het allemaal slechts een verplicht nummer voor de heren was; alvorens ze weer met z'n allen konden gaan genieten van de Chelsea overwinning. Och; gelukkig was de sfeer onder het internationale publiek geweldig en kon het ze weinig schelen zolang de hits maar werden afgewerkt...

Ronnie James Dio 10-07-42 – 16-05-10


Ronnie James Dio


In 2006 had ik de eer met grootheid Ronnie James Dio te ouwehoeren over koetjes, kalfjes, elfjes, dwergen, vele soorten bier en andere alcoholische versnaperingen; terwijl we zelf genoten van de nodige biertjes. Een ongelofelijke innemende persoonlijkheid en een groot artiest. Helaas is de geweldenaar gister na een hevig ziektebed op 67-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van maagkanker. We zullen hem altijd herinneren als de man die onder elke hoedanigheid geweldige nummers en albums wist af te leveren. Elf, Rainbow, Black Sabbath, Heaven & Hell en DIO; het maakte de man niets uit. Daarnaast zullen we hem ook herinneren als een van de meest humoristische metalzanger van allemaal en het populair maken van de Malocchio onder metalfans. Vandaag luisteren we Dio en memoreren het heengaan van een wonderschoon persoon…

dinsdag 11 mei 2010

Morphine – At Your Service



Morphine – At Your Service
Rough Trade – 2009
Low Rock/Rock/Jazz/Blues
Waardering: ****


Het Amerikaanse Morphine zal altijd een speciale plek in mijn ziel hebben om redenen die we maar het beste voor ons kunnen houden. Rest te vermelden dat op het moment dat ik met de band in aanraking kwam frontman Mark Sandman de pijp aan maarten gaf. Sterven in het harnas noemen ze zo’n hartstilstand op het podium. At Your Service is een fijn overzicht van waar het drietal Morphine toe in staat was; het is niet zozeer een best of album dan wel een verzameling b-kantjes, onuitgebracht materiaal en live-nummers. Toch geeft het een perfect beeld van wat de muziek van Morphine behelst. Een schemerige, doorrookte, spannende en broeierige sfeer scheppen die het best tot zijn recht komt in de late uurtjes van de nacht. Stiekem hoop ik dat de resterende veelvoud aan opnames die nog in de kast liggen ook uitgebracht worden…

maandag 10 mei 2010

The Jessica Fletchers – You Spider


The Jessica Fletchers – You Spider
Perfect Pop – 2007
Pop/Rock/Sixties
Waardering: ***

Twee jaar na de geweldige samenwerking tussen The Jessica Fletchers en Cato Salsa Thomassen op het album Less Sophistication komen de Noren met het album You Spider. Steeds meer neigt de band die fijne sixties retro pop wist te produceren naar de springerige pop van bands als Supergrass zonder daarin echt te overtuigen. De plaat zorgt wederom voor een zonnig en prettig humeur; doch lang lijken de composities deze keer niet te boeien. Daarvoor hebben ze misschien iets te veel het oude geluid los gelaten. Daar staat wel tegenover dat de van de plaat springende energie en vrolijk piepende orgels je onmogelijk stil kunnen laten zitten. Een luchtig album dat absoluut genieten is maar waarschijnlijk niet het hele jaar door; daar zijn de winter maanden toch net iets te donker voor… Nu is het wachten op een nieuwe moordzaak op het Engelse platteland…

vrijdag 7 mei 2010

The Jessica Fletchers – Less Sophistication



The Jessica Fletchers – Less Sophistication
Perfect Pop – 2005
Pop/Rock/Sixties/Seventies
Waardering: ****

Slechts een jaar na het verschijnen van het machtig mooie What Happened To The? van het Noorse The Jessica Fletchers is er al een nieuw album. Less Sophistication is gecondenseerde zomer in geluid geperst op een schijfje. Opgenomen met behulp van geweldenaar Cato Salsa Thomassen, die gitaar en de theremin bespeelt op het album, is het wederom een prachtstuk van jaren zestig psychedelische pop met garage invloeden. Ter informatie: een theremin is een elektronisch instrument dat bestaat uit een kastje en twee antennes. De speler beweegt zijn handen tussen de twee antennes door om geluid te produceren. Een geluid dat het midden houdt tussen een orgel, operastem en een viool. Maar goed; terug naar de plaat die catchy, pakkend, vrolijk en subliem mag worden genoemd. Het enige minpunt van het album is het feit dat elk nummer drie minuten duurt en dat je met elf nummers dus na een half uur klaar bent.

woensdag 5 mei 2010

The Jessica Fletchers – What Happened To The




The Jessica Fletchers – What Happened To The
Perfect Pop – 2004
Pop/Rock/Sixties/Seventies
Waardering: ****


Nadat er met de oude drummer het vijf nummers tellende EP Sorry About The Noise via het label Perfect Pop was uitgekomen en de EP (Come On) It’s Only Nine met een nieuwe drummer werd het tijd voor een volwaardig album voor het Noorse The Jessica Fletchers. What Happened To The? is wederom een ode aan de hoogtijdagen van de psychedelische pop uit de jaren zestig. Dit keer echter met zoveel overtuiging en hart dat er niet om gelachen kan worden en slecht kan worden bewondert. Ook zijn er hier al wat lichte garage invloeden te horen die op latere albums terug zouden komen. De meerstemmige melodieen; fris orgel en keyboard geluid en een spetterend enthousiasme doet de mens bijna wenen van plezier. Pure liefde voor de popmuziek!

The Jessica Fletchers – Sorry About The Noise



The Jessica Fletchers – Sorry About The Noise
Perfect Pop – 2001
Pop/Rock/Sixties/Seventies
Waardering: ***

Niet lang na het zelf uitgebrachte I Can Shoot You From Here kregen de vijf Noorse Jessica Fletchers aandacht van verschillende Scandinavische platenmaatschappijen. Er werd getekend bij Perfect Pop, een nieuwe drummer aangenomen en begonnen aan een tweede album. Maar omdat er al vijf nummers opgenomen waren met de oude drummer en de rest niet echt wilde vlotten, besloot men een EP uit te brengen. Sorry About The Noise telt vijf nummers die wederom terug kijken naar de pop muziek die de Beatles en soortgenoten groot hebben gemaakt zonder als een kopie of slap aftreksel te klinken. Goed in elkaar geschroefde retro-pop, zoals je het tegenwoordig zou kunnen noemen. Opgewekte popmuziek uit Scandinavië; dat zie je niet zo vaak…

dinsdag 4 mei 2010

The Jessica Fletchers - I Can Shoot You From Here



The Jessica Fletchers - I Can Shoot You From Here
Self released –1998
Pop/Rock/Sixties/Seventies
Waardering: **

Ze zouden toch niet echt fan zijn van die oude muts? Het vijftal uit Drammen in Noorwegen noemde zich echter wel naar de hoofdrol uit de serie waar de oude muts gestalte geeft aan het personage met de welluidende naam Jessica Fletcher. Ziek van alle metal, progrock en punk bands die in hun regio bezig waren, besloten ze in 1997 zelf maar een band te beginnen. Na slechts enkele data in wat kroegjes en cafés sprokkelden de heren geld bij elkaar en doken de studio in. I Can Shoot You From Here is daar het resultaat van. Zestiger jaren pop in een nieuw jasje. Debet aan het geluid van bands als The Beatles, The Monkees, The Beach Boys en in mindere mate The Kinks laten de heren een lo-fi geluid horen dat 16 nummers lang buigt van de potentie maar nergens echt wil barsten. Op de momenten dat de psychedelica de macht lijkt te grijpen, overtuigen ze nog het meest. Op naar het platteland Jessica; misschien wordt er wederom meteen na aankomst een moord gepleegd…