woensdag 28 april 2010

Robin Williams – Weapons of Self Destruction


Robin Williams – Weapons of Self Destruction
Sony
Comedy/Stand-up
Waardering: ****

Een van Amerika’s beste komieken heeft vlak na een hartoperatie zijn eerste avondvullende show gegeven in ongeveer acht jaar. Ik heb het natuurlijk over Robin Williams. Met zijn grappige en natuurgetrouwe stemmen; zijn karikaturale typetjes en zijn snijdende opmerkingen over Amerika, het volk, het politieke klimaat en de stand van zaken in het health care debacle. Alleen jammer dat het in Amerika gebruikelijk is grappen uit eerdere shows mee te nemen… Misschien behoort het niet tot zijn beste werk; misschien komt dat doordat hij ouder is geworden en het noodgedwongen iets rustiger aan moet doen. Toch blijft hij beter dan bijna alle andere Amerikaanse grappenmakers!

Peter Pan Speedrock - Crank up The Everything!

Peter Pan Speedrock - Crank up The Everything!

In afwachting van het nieuwe album We Want Blood...

Stefan Schill – Don’t Say A Word



Stefan Schill – Don’t Say A Word
Provogue
Rock, Blues
Waardering: ****

Amper twintig jaar is het ventje en alle oude helden klinken op enig moment door in zijn muziek of stem. Niet begrensd door enige vorm van terughoudendheid springt het album door de verschillende stijlen heen en met een overtuigende eenvoud laat Stefan Schill horen ze tot in de puntjes te beheersen. Amerikaanse bluesrock en Britse vertwijfeling; solo’s waar ze nodig zijn, maar ingetogen en ontspannen gitaarspel is het devies. Met het grootste gemak lijken de licks van zijn gitaar af te spatten. Zoete melodieën en licht rauwe randjes. De nummers zitten ongelofelijk sterk in elkaar en ook de teksten zijn fijn; zeker met een stem als die van Stefan. Eindelijk weer eens een echt Nederlands talent en ook nog eens verknocht aan de blues die soulful en funky is! Mooi zo!

Roadburn 2010




ROADBURN


Geplaagd door een vulkaan die kuren heeft; was het toch vooral weer een fantastische feest dat ieder jaar weer weet te overtuigen. Roadburn was weer een geweldige trip en ook al moesten een aantal favorieten het feestje missen. Dankzij andere grootheden benaderde het festival wederom de perfectie. Goatsnake zet een reünie neer zoals een reünie hoort te zijn; strak, puur en alles verwoestend. Brant Bjork zingt nog steeds rond in mijn hoofd en met Karma To Burn was het twee keer feest! Tequila! Het sublieme feest der herkenning moment was natuurlijk tijdens Garcia Plays Kyuss; waarbij eerwaarde John af en toe niet te horen was omdat de hele zaal mee stond te blèren! Het aftellen voor editie 2011 is begonnen…

woensdag 14 april 2010

Roadburn


Seeya on the flipside!

The Lionheart Brothers – Dizzy Kiss



The Lionheart Brothers – Dizzy Kiss
Racing Junior / Universal – 2007
Rock/Pop/Indie/Shoegaze/Psychedelic
Waardering: ****

Hoera! Het inroepen van hulp van de geweldenaar Cato Salsa Thomassen kan altijd op applaus mijnerzijds rekenen. Gelukkig pakt het ook nog fantastisch uit en klap ik niet voor de kat met de geweldige achternaam. De aan de Beach Boys refererende epische pop liederen van de Lionheart Brothers klinken op het album Dizzy Kiss strijdbaar en vol euforie. De tien nummers denderen voorbij en eisen tegelijkertijd de aandacht van de luisteraar; in tegenstelling tot hun eerdere albums. Vooral de perfecte balans tussen de uitgesponnen stukken muziek en catchy pop doet de mens dansen van vreugde. Fijn keyboard werk van heer Cato en sublieme vocale harmonieën zorgen voor het laagje vernis. Een prachtig en boeiend album van een band die eindelijk haar eigen weg gevonden lijkt te hebben…

dinsdag 13 april 2010

The Lionheart Brothers – Colour Contrast Context



The Lionheart Brothers – Colour Contrast Context
Chewin Pine/ Voices – 2004
Rock/Pop/Indie/Shoegaze/Psychedelic
Waardering: ***

Een jaar na het verschijnen van het album White Angel Black Appel van het Noorse The Lionheart Brothers deed de band weer van zich spreken. Op het vier nummers tellende EP Colour Contrast Context zijn de heren al met zijn vijven en klinkt de muziek gelaagder dan op hun eersteling. Nog steeds klinkt de band als een ode aan alles wat ooit goed was in de psychedelische pop. Jammer genoeg komt de band niet echt vaak in de buurt van alle dat goede. De harmonieën zijn prettig, de melodieën dragen je heerlijk door de ochtendmist maar het… Errr… Mist iets. Het grijpt de luisteraar nergens bij de strot. Gelukkig kan met slechts vier nummers dat spook met het rode oog moeilijk weer op de loer gaan liggen…

Karma To Burn - Twenty



Karma To Burn – Twenty (Live at Paaspop 2010)

Triggerfinger - Feed Me


Triggerfinger - Feed Me (Live at Paaspop 2010)

Year Long Disaster - Show Me Your Teeth


Year Long Disaster - Show Me Your Teeth (Live at Paaspop 2010)

donderdag 8 april 2010

Garcia Plays Kyuss


Garcia Plays Kyuss



"Een shot puur genot!"


Op een druilerige dag in het jaar des heren 2010 land er in Nederland een vliegtuig dat een woestijnrat rechtstreeks uit het dorpje Morongo in Californië heeft gerukt. Zonder hem tijd te gunnen wordt de man een extra jas in handen geduwd en mee gesleurd op een toertocht door het prachtige Eindhoven waar af en toe zelfs sneeuw naar beneden dwarrelt op zoek naar een geschikte plaats om foto’s te maken voor de pers zodat die iets kunnen laten zien wanneer ze het over zijn aankomende dertigtal shows heeft. Garcia Plays Kyuss heten ze; die shows… En de woestijnrat is natuurlijk zanger John Garcia!

Eenmaal bekomen van de kou en te samen gezeten met kompanen Jacques de Haard (Celestial Season, Aqua De Annique) en Bruno Fevery (Arsenal, Stash) in een Eindhovens hotel laat hij zich de in zijn maag gesplitste persdag wel gevallen. "Och het hoort er nu eenmaal bij; maar als Ram (Laurier, manager) me dit van tevoren had laten weten had ik waarschijnlijk het vliegtuig om onduidelijke redenen gemist!" Grijnst John Garcia. Jacques en Bruno zitten er wat dat betreft anders bij; de respectievelijke bassist en gitarist van het project vinden het een voorrecht om met hem te mogen spelen. "Als je aan zoiets geweldigs mee mag doen, dan is die ene persdag ook fantastisch. Al kunnen we beiden niet wachten om in het oefenhok te staan!"

Jacques de Haard

Voormalige Kyuss-zanger John Garcia is namelijk in het land om een tweetal dagen te repeteren voor zijn wervelwind tour Garcia Plays Kyuss dat op de vijftiende editie van het grootste en beruchtste stonerfestival van Europa; Roadburn te Tilburg zijn eerste avond zal beleven. (Want die avond in Osnabruck twee dagen ervoor telt natuurlijk niet mee.) Aangevuld met drummer Rob Snijders (Celestial Season, Aqua De Annique) zullen de vier heren in een twee maanden tijd een dertigtal shows doen; en een enkele keer zelfs twee keer per dag.


Rob Snijders

Kyuss, de band die wars van de commercie toch door leek te breken en toen besloot de handdoek in de ring te gooien. Niet alleen vanwege die op komst zijnde doorbraak. Ook omdat de twee voornaamste songsmeden niet meer met elkaar door een deur konden. Die twee zijn ook de oorzaak dat er nooit een Kyuss reünie zal komen. "Natuurlijk komt die er nooit; iedereen is verder gegaan met zijn leven. Muzikaal en anderzijds," begint John aan zijn betoog. "Iedereen heeft wat dat betreft zijn eigen projecten en zijn eigen successen. De een meer als de ander. Maar iedereen is tevreden en iedereen gunt het elkaar. Ik misschien nog wel het meest. Want ik ben maar een boerenjongen die graag in een microfoon schreeuwde zonder het echt te kunnen. Brant (Bjork) en Josh (Homme) dat zijn de genieën. Zonder hen was er geen Kyuss geweest en zonder hen had ik hier nu niet gezeten."

Bruno Fevery


De reden van het project blijkt veel simpeler en met een vluchtige blik veel minder op geld belust dan men zou kunnen denken. "Ik jam nog steeds geregeld waar ik woon. Daarbij komen dan geregeld Kyuss nummers langs. Ze zijn nog steeds even geweldig en geven mij zo veel energie en een haast euforisch gevoel, dat ik van mening was dat meer mensen het zouden moeten ervaren dan dat handjevol die Kyuss ooit live heeft gezien." Dus een telefoontje naar Ram en het was geregeld; want iedereen weet dat John’s naam en de naam Kyuss wonderen verrichten. Een van de weinige wensen die Walter Hoeijmakers, initiator en organisator van het Roadburn festival nog had was: Kyuss op het podium. This is the next best thing.


Toch klinken er vanuit de ‘stoner’ community en de fans ook wanklanken; zo’n project kan toch niet zonder de andere kernleden? "Waarom niet? Ik heb van niemand toestemming nodig om wat dan ook te doen. Ik maak zelf uit welke schoenen ik aantrek en of ik ze strik of niet. Natuurlijk heb ik de jongens niet opgebeld om ze toestemming te vragen. Dat zou hetzelfde zijn als wanneer Ozzy Osbourne om toestemming zou vragen. Nummers zijn er om ten gehore te brengen. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik het er met Scott (Reeder) over gehad heb. Hem spreek ik nog geregeld; dus kwam het ter sprake en hij wenst me alle geluk van de wereld."


John Garcia


Daarmee is wat hem betreft de kous af; wanneer er dan toch nog even over wordt doorgezaagd, laat hij kortweg weten niet alleen Kyuss nummers te zullen zingen. "Er zullen ook nummers van Unida en Slo Burn in de set belanden. Misschien zelfs een Hermano nummer of een van mijn nummers die ik voor mijn solo project geschreven heb. Shit man, het wordt geweldig. Sommige van die nummers worden nu al beter beheerst door mijn nieuwe maten. We hebben er zin in! Ik had Alfredo of Scott wel kunnen vragen, maar we moeten vooruit. Andere dingen beleven; en met deze gasten op tour is iets wat ik nog niet heb meegemaakt."


Maar hoe kies je uit al die geweldige nummers de setlist? "We hebben uit al die vier albums de nummers gekozen die speciaal waren voor ons vieren. Daarbij worden nog enkele nummers van Unida en Slo Burn gevoegd. Ook zullen enkele publieksfavorieten aanwezig zijn. Maar we spelen met zijn vieren en we beslissen met zijn vieren. Enkele zekeren zullen Hurricane, Odyssey, Demon Cleaner, Freedom Run en Supa Scoop and The Mighty Scoop zijn. Daar kunnen we gewoonweg niet omheen en dat willen we ook niet. Verder zullen we gewoon elke avond een nieuwe setlist spelen. Waar we zin in hebben!"

Dus nog een keer proberen dan… Je geniet van je leven thuis, je bent graag thuis, bij je gezin en je normale leven. Waarom deze stap dan weer? "Weet je; je hebt helemaal gelijk. Ik hou ervan om niets te doen. Ik hou van mij familie, mijn kinderen en mijn vrouw. Ik hou van alles wat ik thuis heb. Maar ik ben simpelweg verslaafd. Als ik weer een tijd thuis zit dan begin ik te zweten en ga ik steeds meer ijsberen. Dan ik heb weer een shot nodig. Een adrenaline shot van mensen die voor je neus je toch grotere prestaties proberen te schreeuwen. Van mensen die net zo intens genieten van bepaalde muziek als ikzelf. Een shot pure rock en puur genot. Daarna kan ik er weer een tijd tegenaan voordat ik begin te bibberen…"


Stay tuned for more John Garcia…

Biggus Diccus – Twelve Inches of Love



Biggus Diccus – Twelve Inches of Love
Unsigned/Tuition – 2010
Rock/Stoner/Metal/Parody
Waardering: ***

Helaas valt er over het Ierse Biggus Diccus niet zo heel veel informatie te vinden. Dus dan zijn we snel klaar. Iedereen kent natuurlijk de Monty Python Biggus Diccus sketch; daar is het plaatje Twelve Inches of Love de muzikale stonervariant van. Biggus Diccus is een Ierse rockband die zijn muzikale invloeden en aspiraties zoekt bij bands als Queens of The Stone Age, Black Sabbath alsmede zijn hoogstaande lyrische kwaliteiten vond bij Turbonegro, Bad News en zodoende doet de hele ervaring denken aan een fijne Spinal Tap scène. Het zit allemaal zeer netjes in elkaar, toch heb je bij de meeste parodie acts na een luisterbeurt weer even genoeg gehoord. Zo ook bij Biggus Diccus; laten we hopen dat Declan Murray (de boosdoener achter het hele gebeuren, tevens singer/songwriter en man achter The Unseen Guest en The Four In Hand) de volgende keer zichzelf niet naar een doodgewaande Papagaai noemt…

woensdag 7 april 2010

Voice of The Seven Thunders – Voice of The Seven Thunders



Voice of The Seven Thunders – Voice of The Seven Thunders
Tchantinler recordings / Twisted Nerve – 2010
Rock/Folk/Blues/Psychedelic/Acid/Freak
Waardering: ****

Voice of The Seven Thunders is de nieuwe naam waaronder Engelsman Rick Tomlinsen zijn magistrale gefreak en gefruts de wereld instuurt. Blijkbaar dekte Voice of The Seven Woods de lading niet meer; en daar had hij wel een punt. De nieuwe plaat is zowaar nog een tikkeltje experimenteler en vooral minder folk georiënteerd. Het is geëlektrificeerd; het rockt en het schuurt! Het neigt naar Popol Vuh en Amon Düül II die tegelijkertijd het Arabische, het Egyptische en het Indiaanse van bands als Woven Hand wil gebruiken. Overige wereldse invloeden lijken ook constant welkom. Als een ware geluidskunstenaar sculptuurt hij intrigerende structuren die pakkend zijn en aan de jaren zeventig refereren en nergens verzanden in artsy fartsy geneuzel! Of de nummers nu traag als dode dieren zich voorbijslepen of rennen als een coyote met teveel koffie; het klink allemaal even waanzinnig lekker!

vrijdag 2 april 2010

The Lionheart Brothers – White Angel Black Apple


The Lionheart Brothers – White Angel Black Apple
Sally Forth/Munich – 2003/2005
Rock/Pop/Indie/Shoegaze/Psychedelic
Waardering: ***

Rond 1998 begonnen Audun Storset en Marcus Forsgen met zijn tweeën in het Noorse Trondheim een beetje te pingelen. In de jaren die volgden kwamen en vetrokken er weer tal van bandleden, het tweetal bleef echter stug door musiceren. Daarom zien de heren de Heavenly Dictated ep uit 1999 ook als een valse start en hebben ze het liever over de plaat White Angel Black Apple als het ware debuut. Uitgebracht in Scandinavië (via het Nederlandse Sally Forth) in 2003 staat het bol van de referenties. Het ene moment doet het denken aan Yo La Tengo of Sonic Youth en dan weer aan Grandaddy, The Stone Roses en zelfs The Beach Boys. Waarbij wel gezegd moet worden dat het over grotendeel met één voet op de rem en de blik op de vieze mat onder hen wordt gespeeld. Tel daarbij op dat het gitaargeluid in elk nummer hetzelfde overkomt en de spanningsbogen nergens wezenlijk verschillen en je weet welk spook op de loer ligt… Die van de monotonie dus… Met zijn blauwe oog… De klootzak… Het laatste nummer, een zeven minuut durende battleship getiteld: Horse Transform Unicorn, springt daar dan weer magistraal bovenuit!

donderdag 1 april 2010

The Megaphonic Thrift – Decay Decoy



The Megaphonic Thrift – Decay Decoy
Hype City – 2010
Rock/Psychedelic/Alternative/Noise/Shoegaze
Waardering: ****

Het smerige en wanhopige jaar dat in het westen het getal 2009 meekreeg, zal de boeken in gaan als het jaar van de ‘supergroups’. Hiermede doelende op bands bestaande uit leden van andere al gevestigde muziekgroepen. Een van de minder bekenden in dit genre is het uit het Noorse Bergen afkomstige The Megaphonic Thrift. Voornamelijk omdat de leden van deze band afkomstig zijn uit bands die niet al over de gehele wereld bekend zijn. Ik noem een Casiokids, The Low Frequency In Stereo, Syme en Stereo21. Toch heeft het samenbundelen van de krachten grote meerwaarde zo blijkt uit hun volwaardig eerste album genaamd Decay Decoy. Met de nadruk op Sonic Youth en het uit elkaar puzzelen van nummers klinkt het hele album fris en erg lekker. Het gas gaat er op met hook zware melodieën en wall of sound extravaganza. Intelligente breaks en robotachtige herhaling doen de mens denken aan een andere band in een heel ander genre… Oooh; daarom is hun bijnaam nu al Queens of The Noise Age…

Washington – Rouge/Noir



Washington – Rouge/Noir
Glitterhouse/Breaking Olympic/Munich – 2008
Pop/Folk/Soundscape/Americana/Norway
Waardering: ****

Een jaar na het verschijnen van het album Astral Sky van het Noorse Washington komt het drietal met hun derde langspeler. Rouge/Noir gaat verder waar de vorige plaat ophield; de band drijft nog meer in de richting van de rust en verstilling. Af en toe mysterieus, navelstarend of intiem en dan weer intense geluidsexperimenten die niet altijd even makkelijk te verhapstukken zijn. Toch treft men er ook nog wel aan Keane en Coldplay refererende nummers op die dan weer gemakkelijk als radio-friendly betiteld kunnen worden. De tweestrijd tussen het groots en meeslepende geluid enerzijds en de verstilling en intimiteit anderzijds is eentje van ongekende klasse. En dat zonder de hulp van Cato… Vreemd dat zo’n band niet veel meer potten weet te breken? Zou hen hetzelfde lot beschoren zijn als enkele andere Scandinavische topbands die buiten landsgrenzen amper bekendheid weten te verwerven? We zijn nu twee jaar later…

Washington – Astral Sky



Washington – Astral Sky
Glitterhouse/Bauta – 2007
Rock/Pop/Folk/Americana/Norway
Waardering: ****

Op Astral Sky, het tweede volwaardige album van het Noorse Washington, raakt de band ons wederom met haar geslaagde, gelaagde en melancholische versie van Radiohead, Keane en Coldplay. Toch slaat de band op deze plaat tegelijkertijd een ander landweggetje in. Eentje die naar oude vervallen boerderijen leidt en waar het geluid van oude folk- en americana-platen de gaten vullen. De hemelse popmuziek luistert in de eerste nummers weg als bijna mainstream en laveert daarna handig tussen mierzoete ballades; alt country en soundscape-achtige schetsen. Het drietal toont zich ware liedjessmeden. Aangevuld met een vierde geweldenaar voor dit album; die orgel- en toetswerk verzorgt; en daarnaast steelguitar en ook wat achtergrondzang: we hebben het natuurlijk over Cato Salsa Thomassen. Daarnaast komen er ook nog wat Gluecifer leden opdraven en doet Håvard Stangnes van het eveneens uit Tromsø afkomstige Badger een duit in het muzikale zakje. Dat alles lijdt tot een juweel van een album met een geweldige hoeveelheid zeggenschap en even zoveel karakter!