woensdag 31 maart 2010

Washington – A New Order Rising



Washington – A New Order Rising
Staand/Bauta – 2004
Rock/Pop/Folk/Norway
Waardering: ****


Een jaar na het verschijnen van debuut EP Black Wine van het Noorse Washington vond de band de tijd rijp voor een volwaardig album. Met A New Order Rising leveren de twintig jarige jochies zo’n plaat van typisch Noorse makelij af. Precies het midden weten te vinden tussen pop en rock en dat aanvullen met folk en alt country invloeden en dat alles dan weer doen met de nodige melancholie en een heerlijk donkere sfeer. Invloeden die op de eerste ep aanwezig waren, zijn ook hier te vinden met aanvulling van Jeff Buckley en Neil Young. Zanger Rune Simonsen overtuigt nog meer! Met hulp van Lars Lien van Motorpsycho voor de orgel en piano partijen is dit gewoon een heel sterk stemmig album. Een plaat met geweldige melodieën en dito zang; zo eentje voor koude wintermaanden en herfstachtige zondagmiddagen...

donderdag 25 maart 2010

Washington – Black Wine



Washington – Black Wine
Staand/Bauta – 2003
Rock/Pop/Folk/Norway
Waardering: ***

Vlak voor de Millenniumwisseling ontstond er in Tromsø veel opwinding over een drietal dat zich Gorgeous noemde. Dit zou het Noorse equivalent van Radiohead zijn, zo ging het gerucht. Toen de band een drietal jaren later aandacht kreeg van platenmaatschappijen veranderden ze de naam in Washington. Onder die naam mochten ze in Noorwegen het vier nummers tellende Black Wine opnemen. Vier nummers die het midden houden tussen het eerder genoemde Radiohead, Sabia, Coldplay, Keane en een rustige versie van Muse. Mede dankzij de stem van zanger Rune Simonsen die het ene nummer lijkt op dat van Yorke en dan weer op die van Chaplin of Bellamy. Op de voorgrond staat melancholie te vechten om voorrang op andere trieste emoties in de overwegend gitaargedragen composities. Vier zeer sfeervolle nummers van de toen net 20-jarige mannetjes…

woensdag 24 maart 2010

Madrugada – Thrasher



The Cover That Could… XI

Madrugada – Thrasher

In 1979 schreef Neil Young zijn magnus opus met het nummer Thrasher; en hoewel hij daar verhaalt over zijn ervaringen bij Crosby, Stills & Nash in de jaren zeventig kan de tekst met gemak worden uitgelegd als een universele waarheid over vergankelijkheid en het verliezen van vriendschap. De versie van Madrugada met het dissonante gitaarwerk van Robert Burås vertolkt dat verlies en die diepe pijn in ieders hart nog sterker. Opgenomen in Robert’s eigen Pearly Gates studio verscheen het nummer op de Everybody Knows This Is Norway tribute plaat aan Neil Young uit 2001. Robert speelt hier gitaar, bas en rhythmbox en met de afstandelijke productie die verder alleen Sivert’s zang laat horen, komt de waarheid nog harder door…


maandag 22 maart 2010

The Tempo Toppers - Snapshot



The Tempo Toppers - Snapshot
Flipside – 2004
Rock/Garage/Rockabilly
Waardering: ***

In 2004 kwam daar zowaar een tweede plaat van de rockabilly rockers uit Oslo. The Tempo Toppers later hier horen dat ze de stijl immer trouw zullen blijven. Wederom krijgen we zestien pure rockabilly nummers voorgeschoteld die nu iets meer sprankelen. Een van de gasten op het album is Cato Salsa Thomassen die op enkele nummers zijn Mellotron kunsten mag laten horen. Jammerlijk wordt zijn medewerking bijna in zijn geheel ondergesneeuwd door het cliché gitaarwerk van de Toppers zelf. De zeldzame nummers waar iets wordt afgeweken van de formule overtuigen meteen en doet de luisteraar verlangen naar meer van dat alles. Helaas zal dat er naar alle waarschijnlijkheid nooit meer van komen; want na in 2007 nog negen nummers op te nemen, hebben de heren de kuif uitgekamd, de jasjes opgeborgen en The Tempo Toppers ten grave gedragen. Rust wel…

The Tempo Toppers - Click Clack



The Tempo Toppers - Click Clack
Flipside – 2001
Rockabilly/Rock/Garage
Waardering: ***


Na een uitstapje met de jazzrockers van het Noorse Ruphus zijn we weer terug bij het eren van grootmeester Cato Salsa Thomassen. The Tempo Toppers begonnen in 1987 met hun aanstekelijke mix van rock n roll, garage en hoofdmoot rockabilly. Vanaf die tijd stonden ze op bijna elke met vetkuif versierde compilatie in Noorwegen. Een volwaardig eigen album kwam er echter pas in 2001. Het album Click Clack werd met vier man gemaakt, zonder hulp van Cato en mag met recht een tijdmachine worden genoemd. Jaren vijftig rockabilly zonder al te veel opsmuk; recht voor zijn raap en heerlijk ongecompliceerd. Met een dik accent op de Engelse teksten swingt men zestien liedjes lang de pan uit. Toch is het zo’n plaat die niet verkeerd klinkt maar ook nergens de luisteraar weet te overtuigen. Op naar hun volgende album dan maar?

zaterdag 20 maart 2010

Karma To Burn - Appalachian Incantation



Karma To Burn - Appalachian Incantation
Napalm - 2010
Stoner
Waardering: *****

Samen in een crackhol tot de conclusie komen dat de muziek belangrijker is dan je naar de klote helpen. Samen afkicken, een drummerke zoeken en een bandje beginnen genaamd Year Long Disaster. Dan de laatste stap van het clean worden doorlopen; aan iedereen die je in het verleden hebt belazerd je verontschuldiging aanbieden. Zo ook bij je voormalige band Karma To Burn! We vergeven je; kom laten we een ‘reünie’ tour doen om het te vieren; een heruitgave van oud spul regelen en weet je wat; de studio in duiken om nieuw spul op te nemen. Het resultaat Appalachian Incantation doet de mens denken ook maar eerst aan de heroïne te gaan en dan clean te worden; want hottdamn wat is dit overweldigend goed! Karma To Burn in top vorm! Vijftien instrumentale stonerparels over twee platen verdeeld! Zei ik nu vijftien instrumentale stonerparels? Ik bedoelde natuurlijk dertien, want op twee nummers horen we zowaar een zanger; niemand minder dan bloedbroeder Daniel Davies van Year Long Disaster laat van zich horen en… En… Levende legende John ‘stop calling me living legend’ Garcia! Mede geproduceerd door Scott Reeder is dit een waar huzarenstukje van het stonergenre! Stuwende ritmes, denderende drums en groovende gitaren! Album numero Uno van 2010 is nu al verschenen! Wat een ongelofelijk feest wordt Paaspop!

donderdag 18 maart 2010

Ruphus – Man Made

(Gudny Aspaas)


Ruphus – Man Made
Panorama – 1979
Rock/Jazz/Fusion/Prog
Waardering: **


Het laatste wapenfeit van het Noorse Ruphus is getiteld Man Made; waarop de teksten dus door Sylvi Lillegaard zijn geschreven maar gezongen door Gudny Aspaas. Weer is het een album vol jazz / fusion composities die leentjebuur spelen bij progressieve rock. Opener Clear View spettert in al zijn rust van de plaat af en de etherische zang en gillen van Gudny komen wonderschoon over. Hierna vervalt de plaat in de valkuil die Ruphus op andere platen ook niet wist te ontlopen; die van gezapigheid en weinig spannende ontdekkingstochten. Zo eentje die misschien nog wel de intentie heeft om naar El Dorado op zoek te gaan; maar niet verder dan een bosje langs de Maas komt. Voornamelijk armoe troef dus; een ware voorbode voor de jaren tachtig? Dat lijken de laatste twee nummers van de plaat in ieder geval wel te zijn. Het gras is ergens anders dus echt groener…

woensdag 17 maart 2010

Ruphus – Flying Colours

(The 2010 reunion show)


Ruphus – Flying Colours
Panorama – 1978
Rock/Jazz/Fusion/Prog
Waardering: **


Eens even denken; we hebben een bandje genaamd Ruphus en we zoeken een andere zangeres want over de huidige genaamd Sylvi Lillegaard zijn de meningen toch iets te verdeeld. Zeg; hebben we niet al ooit eerder een dame ontslagen? Oh, ja, nu weet ik het weer. We nemen gewoon Gudny Aspaas weer in dienst. Maar ja; Sylvi heeft nogal wat meegeschreven aan de nummers. Och; dan laten we haar toch de plaat inzingen voor we haar op straat zetten. Rare gasten die Noren. Dus op de plaat is Sylvi nog te horen, die hierna overigens altijd voor de band bleef schrijven; terwijl de concerttour met Gudny gedaan werd. De plaat is overigens lichtvoetige jazzrock dat nergens sprankelt. Toch is het niet makkelijk in het genre zulk melodische makkelijk klinkende rock te maken zonder op de AOR tour te gaan, dus zeker de moeite van een luisterbeurt waard…

dinsdag 16 maart 2010

Ruphus – Inner Voice

(2010 reunion concert)

Ruphus – Inner Voice
Panorama – 1977
Rock/Jazz/Fusion/Prog
Waardering: ***


Op het vierde album van het Noorse Ruphus genaamd Inner Voice wordt verder gegaan waar men met de vorige plaat Let Your Light Shine op hield. Dit keer gaat men alleen nog meer en duidelijker de richting van de jazz en fusion op; waardoor het geheel toch beter te versmaden is. Zangeres Gudny Aspaas werd wederom de wacht aan gezegd en daarvoor in de plaats kwam zangeres Sylvi Lillegaard. Op elk nummer mag ze haar kunsten vertonen; helaas komen haar kwaliteiten niet altijd even sterk over; daar staat tegenover dat ze wel vaak een hoop ziel in zich hebben. Toch klonk de band met Gudny in de gelederen authentieker. Wie weet; misschien doet ze op een volgend album wel weer mee?

maandag 15 maart 2010

Ruphus – Let Your Light Shine



Ruphus – Let Your Light Shine
Panorama – 1976
Rock/Jazz/Prog
Waardering: **


Toen het Noorse Ruphus aan het derde album begon werd als eerste zangeres Gudny Aspaas terug gevraagd en toen ze na lang zeuren toe zei; kreeg Rune Østdahl meteen te horen dat hij op kon flikkeren. De Noren dreven met het nieuwe Let Your Light Shine nog verder weg van hun eerste plaat New Day Born. Een zachtaardig, zalvend en vooral flauw jazz/fusion geluid kreeg voorrang op alle rockelementen waarmee Ruphus op hun eerste plaat zo’n indruk maakte. Het titelnummer is de meest interessante track en tevens de enige met tekst. (Op de andere nummers zingt Gudny slechts langgerekte scats.) Hier horen fijne piano-riffs en toetssolo’s. Toch wordt hiermee de inzet van de dame en de heren niet gered; weer erg jammer…


vrijdag 12 maart 2010

Ruphus - Ranshart

Ruphus reünie 2010


Ruphus – Ranshart
Panorama – 1974
Rock/Psychedelica/Jazz/Symfonisch/Prog
Waardering: **


Na het debuut album New Born Day uit 1974 wilde het Noorse Ruphus de grenzen verleggen en ging men de kant van Focus, Yes, Styx en meer van dergelijke rockgroepen op. Minder heftige progressieve psychedelische rock dus, en meer symfonische en rustige arrangementen. Beide stemmen van het eerste album werden ontslagen en Rune Østdahl werd aangetrokken om de zang te vertolken. Daarmee werd de Engelse uitspraak beter maar verloor de band ook een gedeelte van zijn charme. Hoewel de plaat goed in elkaar steekt, komen de composities zelden boven het maaiveld uit. Zonde; want zij die durven…

donderdag 11 maart 2010

Violent Soho – Violent Soho



Violent Soho – Violent Soho
Ecstatic Peace – 2010
Rock/Garage/Grunge/Punk/Stoner
Waardering: ****

De verwachte grunge revival blijft maar uit; verzucht de grote muziekbaas terwijl hij de aandelen ziet kelderen als ware het een slinky. Jammer genoeg kan het speelgoed dus nooit de trap weer naar boven klimmen; ook niet wanneer daar eindelijk hoop aan de horizon verschijnt. Hoop in de vorm van vier kerels uit Brisbane, Australië, die zeer energieke garagerock maken met de nodige grunge invloeden en zich Violent Soho noemen. Of moet ik zeggen; grungerock maken met de nodige garagerock invloeden. Des gewenst, laten de heren zelf weten dat ze als stonerpop aangeduid willen worden. Toch hoort de luisteraar op hun tweede plaat Violent Soho voornamelijk nummers voorbij komen die niet hadden misstaan in het oeuvre van Nirvana. Pretentieloze rockers die af en toe overstuurd uit de bocht vliegen en dan weer stevig doorrammen. Ook het ene verplichte ingetogen nummer wordt niet vergeten. Tel daarbij op dat de ‘look’ klopt en de stem af en toe zeer op die van Cobain lijkt; en klaar is de wereld voor een grootste grunge revival. Dus nog even niet uit het raam springen o’ grote muziekbaas… Er is misschien nog tijd voor een laatste rondje! Zeer sexy kameel ook!

Brant Bjork – Gods and Goddesses



Brant Bjork – Gods and Goddesses
Low Desert Punk – 2010
Rock/Stoner/Desert/Guru
Waardering: *****


Een laagstaande zon, een warme wind en een koud biertje. In de verte rent een coyote achter een renkoekoek aan en zitten hagedissen te bekomen van een dag hard werken. Achter ons staat Gods and Goddesses, de nieuwe plaat van Brant Bjork, te draaien en het leven is goed. Helaas is het steenkoud in Nederland en wil de lente maar niet echt beginnen. Gelukkig hebben we de Brant’s zongedroogde tonen en zijn wijze woorden om onze ziel aan te verwarmen. Wat een geweldenaar; en nog steeds wordt hij een alsmaar grotere mythische goeroe. Het is zijn stem; zijn warme en volkomen logische zinsnede. Met zijn ongelofelijke laidback tonen wijst hij ons weer de weg door zijn beproefde rock methode. Een tikkeltje Jimi Hendrix; een trucklading soul en funk, wijze woorden die bij Bob Marley niet zouden misstaan en de attitude die rechtstreeks van de surfers en skaters afkomstig lijkt. En ook al lijkt het in weinig op wat Kyuss ons vroeger bracht, dit is ten zeerste, of misschien nog wel meer archetypische stonerrock. Nou hopen dat de lente snel begint in Nederland zodat we ook hier, buiten in het zonnetje, kunnen genieten van meester Brant…

woensdag 10 maart 2010

Ruphus – New Born Day



Ruphus – New Born Day
Panorama – 1973
Rock/Psychedelica/Jazz/Symphonisch/Prog
Waardering: ****


Op een klein openluchtfestival bij een afgraving aan de rand van Oslo stommelen Kjell Larson en Asle Nilsen in 1970 lichtelijk beneveld tegen elkaar aan. Al snel raken de heren met elkaar aan de praat en eenmaal nuchter weten ze nog waar ze het over gehad hebben en houden elkaar aan de afspraak. De afspraak was om samen muziek te gaan schrijven. Twee jaar later en drie bandleden extra is Ruphus een feit. Prompt gevolgd door het debuutalbum New Born Day in 1973 dat met nog eens drie extra personen werd opgenomen. Psychedelische hardrock listig vermengd met jazzrock en symfonische elementen. De afwisseling tussen de stem van zangeres Gudny Aspaas en zanger Rune Sundby werkt perfect en met doordachte teksten heeft Ruphus met zijn eerste album al meteen een meesterwerk te pakken. Jammer dat de plaat dan alleen in Noorwegen en Duitsland wordt uitgebracht en dus toen al een verzamelaarobject werd; en nu helemaal!

maandag 8 maart 2010

Broken Teeth – Viva La Rock, Fantastico!


Broken Teeth – Viva La Rock, Fantastico!
Perris – 2010
Rock/Sleaze/Metal/Pub
Waardering: ****


Een perfecte mix tussen Aussie Pub Rock, NWOBHM en Sleazerock. Zo zou je de nieuwe plaat Viva La Rock, Fantastico! van het Amerikaanse Broken Teeth kunnen noemen. Opgericht in 1999 door Jason McMaster en Paul Lidel van glam-metal sensatie Dangerous Toys is de band toe aan hun vijfde plaat. Jason is overigens de enige overgeblevene van de oorspronkelijke bezetting en de man ruikt dat het pub/sleaze rock genre weer aan een opleving begint; dus zet hij meteen een nieuwe standaard. AC/DC en Rose Tattoo zijn de voornaamste leenheren; maar ook Motörhead en The Hellacopters inspireren de heren overduidelijk. Niet raar dus dat Danko Jones, de zelf benoemde alleswetende alles kunnende rockgod, ook een riedeltje meespeelt. Snel, hard een vol gas dendert de plaat voort en laat horen dat in de genre’s nog veel goede muziek huist. Geen gezeik, lekker rocken. Je zou haast kunnen denken dat de heren stiekem toch uit Australië komen!


vrijdag 5 maart 2010

Gluecifer – Automatic Thrill



Gluecifer – Automatic Thrill
Sony/SPV/Steamhammer – 2004
Rock//Hard/Punk/Garage
Waardering: *****


In 2004 bracht Gluecifer het immens succesvolle album Automatic Thrill op de markt en verkocht alle zalen in no time uit in de Europese steden die de heren dat jaar aandeden. Tijd om te stoppen dus. Maar goed; nog één keer dan onze lullen uit de broek halen en er flink met zwieren, zwaaien en lekker opgepompte rock ’n roll draaien… err… maken. De plaat hoort daarom ook met gemak thuis in het rijtje van de beste hardrockplaten ooit. Muzikale sleaze en trash vol testosteron; uitermate geschikt om bier bij te drinken. Het orgel, mellotron en keyboard worden wederom door Cato Salsa Thomassen beroerd; maar zijn toch zeker van ondergeschikt belang op deze wereldplaat. Nou; misschien mocht Cato van de knoestige knapen in het nummer ‘DingDong Thing’ iets meer op de voorgrond pingelen. Toch maakt zijn subtiele inbreng van ieder nummer iets speciaals. Van meeschreeuwers tot meezingers; de gitaarzware nummers zitten allemaal tot in de perfectie in elkaar. Grote gloeiende Gluecifer! Waarom bent u in hemelsnaam gestopt?

donderdag 4 maart 2010

The Horse Company - Cornershop


The Horse Company - Cornershop

Gemaakt voor een appel en een ei; of zoals de broer van de maker zei: 'Voor een lauwwarme drol! Dan komt hij met zoiets moois op de proppen! Maar goed; hij doet het ook voornamelijk voor de lol.' En gelijk heeft hij; want het is zeer sfeervol geschoten. Nadat The Horse Compnay tevreden was over het resultaat van de vorige clip voor het nummer: I Don't Wanna Wake Up hebben ze hem weer gevraagd. En terecht! Pas 24 jaar die gast... Driewerf hulde heer Reid! Go Sietuh!

woensdag 3 maart 2010

Jimi Hendrix – Valleys of Neptune




Jimi Hendrix – Valleys of Neptune
Sony – 2010
Rock/Blues/Seventies/Jimi
Waardering: ****


Het meeste van de nummers waren in wat voor vorm dan ook bekend bij de fans van de grootmeester. Nu mag iedereen blij worden dankzij de verschijning van de ‘nieuwe’ Jimi Hendrix plaat. Eindelijk zijn ze op één uitgave verzameld: de zogenaamde legendarisch, mythische en niet afgemaakte nummers. Van de twaalf nummers op Valleys of Neptune zijn er zeven bekend en vijf ‘onbekend’. Het ene nummer wringt en klinkt schraal; het andere komt over als een stuurloze jam en weer een als een middelmatig nummer dat gewoonlijk nooit de oefenruimte zou verlaten. Gelukkig staan er ook juweeltjes op die je af en toe doen zinderen van geluk. Wanneer Fire, vurig en rauw uit je speakers klinkt bijvoorbeeld. Als Lover Man door de kamer beukt of als het drijvende ritme van Mr. Bad Luck je vrolijk aan het werk houdt. Maar wat kan het je allemaal schelen; hoor ik je denken. Gelijk heb je; het is de grootmeester! Het is fuckin Jimi!



Gluecifer – Basement Apes



Gluecifer – Basement Apes
Sony/SPV/Steamhammer – 2002
Rock//Hard/Punk/Garage
Waardering: ****


De saga van het Scandinavische Gluecifer begint in Oslo 1994. Daar komen zanger Biff Malibu en gitarist Captain Poon met elkaar in aanraking en besluiten een drietal andere bonkige kerels erbij te zoeken en de koningen van de Noorse rock ’n roll te worden om later op hun hoogtepunt te kunnen stoppen. Zo gezegd, zo gedaan. Wij springen in het midden van de legende in; daar waar Cato Salsa Thomassen voor het eerst een rol mag spelen. Op Basement Apes, het vierde studioalbum van Gluecifer, laat Cato zijn orgels orgellen, ontsporen, zijn alom geroemde kunsten horen en vult hij de hoerige rock van de vijf heren geweldig aan. Na het voorgaande album Tender Is The Savage is dit album toch een overtreffende trap. De donderdrums en bavianenbas, aangevuld met de heerlijk fundamentele riffs en rauwe opruiende teksten komen nog directer over. De stapjes terug die de heren af en toe doen, maakt het geheel minder punk; maar worden gecompenseerd door nog sterkere melodielijnen. Laat die Bob Dylan aapjes maar lekker spelen in de kelder; want dit soort geweldige albums heeft de wereld nodig!




dinsdag 2 maart 2010

OK Go - This Too Shall Pass




Meteen volgt er de meest briljante tekst onder die ooit gesignaleerd is op Youtube: "In their next video they will resolve health care reform using only a kitten, a rubber band and a popsicle stick. The MacGuyver's of the music video world." Jammer en vreemd, dat 'haggus776' dan weer niet even een fatsoenlijke nickname kon bedenken...