vrijdag 29 januari 2010

Caro Emerald - Deleted Scenes from the Cutting Room Floor



Caro Emerald - Deleted Scenes from the Cutting Room Floor
Grandmono
Pop/Jazz/World
Waardering: ***


De Nederlandse zangeres Caroline van der Leeuw heeft al twee ‘hits’ op haar naam staan en nu heeft Martini ook nog eens besloten een nummer in de reclame te gaan gebruiken. Een grote toekomst is nu welhaast zeker. Op haar debuutalbum Deleted Scenes from The Cutting Room Floor zingt ze aardig, deint de muziek lekker mee en geeft het geheel een warm gevoel. Je gedachten gaan makkelijk naar de jaren 40-50 en je waant jezelf in een filmische achtergrond vol ballroom dansers die genieten van middelmatige jazz en leeggezogen tango’s. Het is allemaal al eerder en beter gedaan; en daarbij lijkt het ook heel erg de stijl van populaire 2008 zangeressen te kopiëren. Zoals bijvoorbeeld een Gabriella Cilmi; waarbij de gelijkenis in videoclips ook wel erg treffend is… Wanneer je dat soort makkelijke en nutteloze vergelijkingen even gemakshalve vergeet is het best een prettig plaatje. Maar doe je het daarvoor?

dinsdag 26 januari 2010

The Mad Trist – Pay The Piper



The Mad Trist – Pay The Piper
PIAS
Rock/Stonerpop
Waardering: ****


Toen de heren van The Mad Trist in 2005 de zaterdag van Bospop mochten openen, deden ze dat voor een slechts gedeeltelijk gevulde tent. Aan het einde van het optreden stond het toch zeker half vol en kon de band tevreden zijn. Helemaal toen ze vertelden dat ze nog niet eens tien keer hadden opgetreden. Verwachtingsvol keek ik uit naar een debuutalbum maar dat bleef uit tot het bericht kwam dat ze met Torre Florim (De Staat) in de studio zaten. Vorige maand was Pay The Piper er dan eindelijk. Voor het merendeel bestaat de plaat uit stonerpop die af en toe wat gas terug neemt of juist versnelt naar vuige rock. De hand van Torre is er duidelijk in te horen; en natuurlijk kan Queens of The Stone Age als belangrijkste bron van invloeden worden genoemd. Och; het is gewoon een lekker plaatje en we zullen deze heren veel tegenkomen komend festivalseizoen. Bovenal is het doorbreken van De Staat, Drive Like Maria en nu The Mad Trist een voorbode voor de bands die nog wachten… Hooghwater, Shaking Godspeed, Bandito, Black Bottle Riot, Dead Man Running, Duke & Gonzo, Stonerfront Nijmegen, De Dam, Beansprouts, Barbarella en zo kunnen we nog een tijdje doorgaan… We’re from Holland; where the fuck you from?


maandag 25 januari 2010

Florence and The Machine – You’ve Got The Love



The Cover That Could IX

Florence and The Machine – You’ve Got The Love


Het origineel stamt uit 1986 en werd geschreven door Anthony B. Stephens, John Bellamy en Arnecia Michelle Harris, die zich samen The Source noemden. Het nummer werd oorspronkelijk alleen in een a capella versie opgenomen alvorens in 1989 over een al bestaand nummer te worden gebruikt getiteld: Musical Freedom (You’ve got The Love) van Adeva. De versie die later bekend werd onder de naam The Source ft Candi Staton is van een andere The Source. John Truelove gebruikte die naam om het nummer voor de heruitgave van 1989. Een geweldige versie; waar de 1997 en 2006 onmogelijk aan konden tippen. De versie die Florence and The Machine in 2008 uit brachten als b-kant voor de single Dog Days Are Over; echter wel! Wat een stem; wat een geweldige versie… Je vergeet meteen dat het nummer over God’s liefde gaat…
All Florence and The Machine versions on Mp3: http://depositfiles.com/files/03thyl7w1

zaterdag 23 januari 2010

Masters of Reality - Always


Masters of Reality - Always
The video was made by Masters of Reality member and longtime friend of Chris Goss, John Leamy. With whom he was there... At the moment when everything came together... What a Rush...

donderdag 21 januari 2010

Shaking Godspeed – Shaking Godspeed



Shaking Godspeed – Shaking Godspeed
Quadrofoon – 2010
Rock/Psychedelica/Stoner
Waardering: ****

Het Nederlandse Shaking Godspeed wordt aangevoerd door zanger/gitarist Wouter Kemkes van het vroegere The Bloody Honkies. De overige twee leden zijn bassist/organist Maarten Rischen en drummer/zanger Pieter Holkenborg. Het vijf nummers tellende EP komt uit via het jonge Quadrofoon Records; ofwel huismerk van de originele rockfreaks Hooghwater. Daarnaast is de EP mede tot stand gekomen dankzij Torre Florrim (De Staat) die dit jaar ook al verantwoordelijk is voor het debuutalbum van The Mad Trist. Natuurlijk kunnen we weer Queens of The Stone Age aanhalen als voorbeeld; maar deze plaat gaat veel verder. Het probeert de essentie te vangen van waar het in rock om gaat. Recht uit het hart gaat het hard en recht door; maar tevens zorgt men voor spaarzame doch precies goede kleuring. Roots, blues, stoner en de nodige psychedelische snufjes. Wat een ontzettend goed rock begin van 2010! Overigens zou eenieder die in de buurt van Nijmegen woont af moeten reizen naar de Merleyn heden avond. Daar wordt de officiële presentatie gegeven en het entreekaartje is tevens goed voor de LP en een downloadcode voor de MP3 versie van het album! Gaat dat zien!

woensdag 20 januari 2010

Abbey’s Addoption – Facts and Figures

Another young picture...


Abbey’s Addoption – Facts and Figures


Zoals verteld in de vorige post over Abbey’s Addoption was het een eerdere naam van de allerbeste Noorse rockgroep allen tijden: Madrugada. Onder deze naam zijn vier studio-opnames beschikbaar en daarvan hadden we ‘Dry White Season’ al ten luister gegeven. ‘Facts and Figures’ was dat andere nummer van het in 1993 verschenen album Wrought. Hierop is Jan Erik Svendsen als zanger te horen en was alleen Frode Jacobsen; die het nummer ook schreef; als enig later Madrugada lid te horen. Niks ten nadele van de zanger; maar als fotograaf komt hij beter uit de verf!

Hooghwater - Hooghwater EP



Hooghwater - Hooghwater EP
Quadrofoon – 2008
Rock/Psychedelica/Stoner
Waardering: *****


Toen de eerste EP van het Nederlandse Hooghwater in 2008 verscheen deed het me naar adem happen. Waar kwam deze band vandaan en hoe konden ze vijf fantastische nummers maken zonder opgepikt te worden door de pers. Ook nu, nadat afgelopen jaar het volwaardige album Echos verscheen, krijgt de band nog niet de aandacht die het verdient. De vijf tracks uit 2008 staan vol van de stuwende grooves en waren al een voorbode van de overtuigend diverse psychedelische rock die de band ging maken. Een fijne mix van energieke garagerock; melodieuze stoner en jaren zestig melancholie. Toen nog met z’n drieën en nu een kwartet; laten we de dijken doorsteken zodat iedereen aan Hooghwater zit…

maandag 18 januari 2010

Abbey’s Addoption – Dry White Season

Another one of a young Madrugada



Abbey’s Addoption – Dry White Season


Alvorens de Noren besloten onder de naam Madrugada verder te gaan, gingen ze een jaar lang onder de meest uiteenlopende namen schuil zoals Ox en Six Generations, alvorens nog eens een jaar of drie als Abbey’s Addoption door het leven te gaan. Onder die naam zijn uiteindelijk vier nummers op genomen en op compilatie albums verschenen. Het nummer ‘Dry White Season’ verscheen in 1993 op het tot 500 kopieën gelimiteerde album Wrought; en hierop is Sivert Hoyem voor de eerste keer te horen. Robert Buras speelde nog niet bij de band en zijn taken werden waargenomen door Marius A. Johansen; wiens project het album was. Het andere nummer op Wrought heet ‘Facts and Figures’ en werd gezongen door Jan Erik Svendsen. Beide nummers zijn van de hand van Frode Jacobsen. Sivert heeft hier nog niet helemaal zijn eigen stem gevonden en lijkt erg veel naar Pearl Jam te luisteren…

EELS – End Times



EELS – End Times
Vagrant / V2 - 2010
Singer/Songwriter
Waardering: ***

Ellende, treurnis, hel en verdoemenis! Mark Everett, ofwel E, enig constant lid en oprichter van de band EELS is op zijn best wanner hij in uiterste melancholie zijn eigen pijn bezingt en weinig tot geen hoop meer ziet voor de rest van de wereld. Laat hij eerst een gapend gat van vier jaar vallen voor ons gehoor te trakteren op garagerocker Hombre Lobo; een half jaar later is daar het veel rustigere End Times. Wat een verbroken relatie al niet met een man kan doen? Zowel in productie als orkestratie houdt de man het allemaal heel klein. Variërend van pop tot rock met folk, americana en country invloeden is het een fragiel en kwetsbaar autobiografisch muzikaal zelfbeklag. Een ontroerend testament voor een verloren liefde…

Heist – Razorblade Lemonade



Heist – Razorblade Lemonade
Splinters - 2010
Rock/Stoner/Metal
Waardering: ****

De vijf van Heist zijn afkomstig uit het Haarlem, Nederland en zijn al zo’n vijf jaar bezig. Daarvoor en daartussen opereerden de heren bij bands als Cereal, MissAntartica, Club of High Eyebrows en Keith Caputo. Met Razorblade Lemonade leveren ze hun debuutalbum af en laten horen dat ze de afgelopen jaren bezig zijn geweest hun kunsten te schaven en zich voor te bereiden op een overval op muziekminnend Nederland. De negen nummers op het album kloppen van a tot z en laten een breed scala aan invloeden horen die allemaal in de alternatieve rock regionen gezocht moeten worden. Denk aan Kyuss, Queens of The Stone Age, Soundgarden, Alice in Chains en de Foo Fighters. Af en toe nog drijven ze nog iets meer richting postrock of pop en altijd is het af en rete-strak. (Mede dankzij de hand van producer/master Justin Shturtz, oa Sigur Ros?) Dynamisch, knallende riffs, stampende drums, groovende tempos, afwisselend en precies. Een zeer geslaagde overval met een gigantische buit!

donderdag 14 januari 2010

American Dog – Mean



American Dog – Mean
Bad Reputation – 2010
Rock/Southern/Blues/Metal
Waardering: ***

De drie cowboys van American Dog maken al zes studioalbums lang ‘down and dirty rock’, zoals ze alleen in het zuiden van Amerika kunnen. (Ook al komen ze uit Columbus, Ohio.) Een flinke dosis blues door de metal en de rock heen smeren en soepel houden met een geweldige hoeveelheid bier en whisky. Een stevig voortstuwend ritme en gitaren die lijken te steigeren als een Mustang met eigen wil. Op Mean, want zo heet de plaat, zetten ze deze traditie voort. Een traditie die dankzij de teloorgang van de band Hilljack eind jaren negentig in gang werd gezet. Een traditie die net zoveel lering trekt uit wat Lynyrd Skynyrd, Nashville Pussy en ACDC ten gehore heeft gebracht als Black Crowes en George Thorogood. Rauwe vocalen en uitstekend gitaarwerk zorgen dat van deze Southern Rock plaat weer optimaal en lang kan worden genoten. Nergens vernieuwend of experimenteel en dat houden we graag zo!

woensdag 6 januari 2010

Madrugada – I’m Losing You

A young Madrugada


The Cover That Could VIII


Madrugada – I’m Losing You


Het was het eerste nummer dat Madrugada uitbracht na het tragische einde van gitarist Robert Buras. Een nummer dat ze hadden opgenomen voor de Amnesty campagne Make Some Noise – Save Darfur. Het was via het internet te bestellen en werd in Noorwegen nog als single uitgebracht samen met het nummer Oh My Love uitgevoerd door Elvira Nikolaisen. Maar over Elvira hebben we het niet, hier hebben we het over Madrugada’s versie van I’m Losing You. En dat nummer is natuurlijk van grootheid: John Lennon… Maar welke versie is beter? U raadt het al… Het machtige gitaargeluid van Buras klinkt hier extra magisch…

Hellfueled – Emission of Sins



Hellfueled – Emission of Sins
Black Lodge / Suburban – 2009
Metal/StonerMetal/MelodicGrunge
Waardering: ***


Ooit begonnen onder de iets te liefelijke naam Firebug zijn de vier Zweedse heren van Hellfueled toe aan hun vierde studioplaat onder deze naam. Emission of Sins zoals hij mag heten begint furieus en neemt gaandeweg een meer toegankelijkere vorm aan dan we van ze gewend zijn. Niet dat de plaat vol staat met meezingers of radiovriendelijke MOR-liedjes, maar de rauwheid van de vorige albums maakt vaker plaats voor melodie en gepolijste stukken. Natuurlijk heeft de zanger nog steeds dat Ozzy geluid en doet de band geregeld daardoor denken aan Sabbath of Black Label Society. Maar veel minder dan voorheen; en dat is zeker een goede zaak. Volgestouwd met geweldige riffs en zeer fijne solo’s is Emssion of Sins een waardige plaat om deze koude winterperiode mee door te rocken. Misschien hadden ze alleen het popnummer ‘In Anger’ beter achterwege kunnen laten…

maandag 4 januari 2010

Ottoboy The One Man Trashband – Down With The Upbeat



Ottoboy The One Man Trashband – Down With The Upbeat
Silvox – 2007
Rock/Garage/Blues/Punk/OneManBand
Waardering; ****


Op zijn tweede album laat Ottoboy een voller, meer volwassen en tegelijkertijd net zo kaal geluid horen. Hoewel de productie galanter en overvloedig is in vergelijking met zijn eerste mini-album Raw Und Primitive, is ook hier de muziek teruggebracht tot zijn essentie. Een rauwe beat, een knersende gitaar en een aanstekelijk ritme. Op veel momenten is Ottoboy dankzij zijn diamanten oprechtheid veel interessanter dan de White Stripes. Er staat geen noot teveel op deze plaat en de blues die hij laat horen kan zo in een vitrinekasje ter voorbeeld voor alles wat mag volgen. Geweldige plaat heerschap Ottoboy!


http://www.myspace.com/ottoboyonemantrashband

Ottoboy The One Man Trashband – Raw Und Primitive



Ottoboy The One Man Trashband – Raw Und Primitive
Self released – 2004
Rock/Garage/Blues/Punk/OneManBand
Waardering: ***

In zijn eentje staat onze enige eigen Otto garant voor puike en vooral rauwe bluesrock. Ottoboy The One Man Trashband is zoals de naam al zegt een éénmansvuilnisband. Vuil klinkt het ook; met alle rammelende instrumentatie voorzien van een extra snufje gruizigheid. Voordat het album Down With The Upbeat verscheen was er al het mini-album uit 2004 genaamd Raw Und Primitive. Hierop is al te horen hoe makkelijk Otto Deltablues afwisselt met pure garage. Een zeer fijn plaatje voor enkele zeer fijne momenten. Want dat is het grootste nadeel: het geheel duurt slechts iets meer dan tien minuten! Dan is dat album uit 2007 toch beter!

zondag 3 januari 2010

Low Point Drains - Self Released CDR



Low Point Drains – Self Released CDR
Self released – 2006
Rock/Garage/Trash/Blues/Punk
Waardering: ***

Het drietal uit Hellevoetsluis bewijst met deze negentien tracks tellende plaat dat ze de afgelopen jaren alleen maar zijn gegroeid. Helaas valt er over de plaat weinig informatie te vinden; zelfs te titels van de tracks zijn onbekend. Toch is deze plaat zeker het luisteren waard. De stampende, ronkende garagepunkblues waar de heren om bekend staan, komt uitstekend tot zijn recht en het gruizige geluid dat de band zo eigen is doet verlangen naar kraakpanden en slecht verlichte dranklokalen. Een subliem stukje bluespunk van Nederlandse bodem!