woensdag 30 september 2009

Sivert Hoyem - Moon Landing

Sivert Hoyem - Moon Landing
Universal / Hektor - 2009
Rock/Singer/Songwriter
Waardering: *****
Een paar snelle eerste woorden over de nieuwe Sivert Hoyem plaat... ... ... Nadat een van de beste bands aller tijden vorig jaar noodgedwongen de handdoek in de ring moest gooien, gingen de overige leden allen een andere kant op. Madrugada ging in 2008 nog eenmaal langs de internationale podia om hun in 2007 overleden geweldige gitarist Robert Buras te eren en hun laatste album genaamd Madrugada. Toen op 15 november in Oslo voor de laatste maal het gordijn naar beneden zakte werd het stil rond de overige leden. Het duurde bijna een jaar voor de berichten dat bassist Frode Jacobsen samen met Alex Kloster-Jensen (Invalkracht tijdens de laatste tour, lid van Ricochets and Buras’s band My Midnight Creeps.) een nieuwe band had gevormd genaamd Kitchie Kitchie Ki-Me-O. Zanger Sivert Hoyem had ten tijden van Madrugada al twee solo albums uitgebracht dus dat hij die kant op zou gaan, stond redelijk vast. Dit keer naam hij in de intrek in een huis in het noorden van Noorwegen samen met Cato ‘Salsa’ Thomassen. (Invalkracht tijdens de laatste tour, frontman Cato Salsa Experience en betrokken bij een breed scala aan acts bv. Gluecifer, Maria Solheim, The Cheaters en Tempo Toppers.) Het resultaat liegt er niet om. Veel meer rock georiënteerd, veel psychedelischer en minder folk dan zijn vorige soloplaten. Zijn warme kastanjebruine stem draagt zonder moeite zijn eerste release na het tragische einde van Madrugada. Cato’s gitaarwerk is hier een welkome aanvulling en zorgt voor mooie herinneringen aan het oude band werk. Niet dat hij Buras probeert na te doen maar dankzij de juiste instrumenten (o.a. Pog-gitaar) denk je er onwillekeurig aan terug. Alle nummers zitten geweldig in elkaar. Alleen Going For Gold valt op doordat hij niet meteen in de smaak valt. De Belorado versie van de plaat staat als een huis. Het singer/songwriter-achtige The Light That Falls Among The Trees is ongeveer het enige rustmomentje op de plaat. Fijn akoestisch. Moonlanding is de eerst single en al een tijdje te beluisteren op het internet; een eerlijke popsong met een fijn in het gehoor liggend refrein. What You Doing With Him! Een ongelofelijk lekker nummer dat een beetje naar de blues neigt, een beetje naar garage en doet denken aan Madrugada ten tijden van het Grit album. (Geinig knikje naar Dire Straits) Lost At Sea is een vrij puntig rock nummer en is waarschijnlijk ongelofelijk live. Shadows High Meseta is ene psychedelisch rock strijdlied dat groter en groter en groter wordt. Het stuwt de luisteraar de berg op om het daarna in de afgrond te duwen. Zeker een van mijn favorieten. Empty House is het typische Sivert nummer; met gedachteloos gitaarspel dat we van hem kennen. Goed nummer. High Society kan wel eens de tweede single worden; na Moonlanding het makkelijkste in het gehoor. Daarop volgt een volgend Arcadian nummer; ( Hij heeft al veel over Arcadia geschreven en gezongen.) Arcadian Wives is naast Going For Gold het moeilijkste nummer om aan te wennen. De piano zorgt ervoor dat dit sneller gebeurd dan je bij een eerste luisterbeurt verwacht en het opbouwende in dit nummer kan er wel eens voor zorgen dat het later het favoriete nummer van het album wordt. Al met al een geweldig solo-‘debuut’ van Sivet Hoyem...

maandag 28 september 2009

Diggeth – 21st Century Nomad


Diggeth – 21st Century Nomad
Bertus/T35
Rock/Metal/ ’n Roll/Stoner/Blues
Waardering: ****

Het drietal verdiende hun rocksporen al bij bands als Social Disaster, Wicked Mystic, Non Divine en Alimentation. Dus dat al die ervaring van de heren doorklinkt op debuutalbum 21st Century Nomad is niet zo vreemd. Het verhaal van het Nederlandse Diggeth, want daar hebben we het hier over, begint in de zomer van 2004. Een jaar erna was er al een drie nummers tellend singletje klaar. Hierna begon men aan een zegetocht langs de internationale podia met als kroonpunt misschien wel de supportslot van Michael Schenker. Toenmalige drummer Roel Bruggink was namelijk ook de 2008 tour drummer voor guitarhero Schenker. In de lente werd de drummer vervangen door Roel Hartjes en met deze line-up gaat de band met Sacred Reich op tour. Het kan niet anders dan dat de band ver gaat komen. Het album staat namelijk vol met fijn in het gehoor liggende rockpareltjes. Negen metal nummers die af en toe naar de blues neigen en andere keren weer naar de stoner; maar vooral goudeerlijk, stevig, log en zwaar klinken!
http://www.diggeth.com/


donderdag 24 september 2009

The Devilrock Four – First In Line

The Devilrock Four – First In Line
Suburban – 2007 / 2009
Rock/Hardrock/NoNonsense
Waardering: ***

Wat is dat toch met dat land daar aan de andere kant van de aarde? Hoe komt het toch dat Australië, of om precies te zijn Tasmanië, altijd weer op de proppen komt met bands die heerlijke recht-toe-recht-aan rocknummers als wereldse meesterwerken weten te brengen. Nummers die zonder moeite iedereen in een goed gevulde bar met het hoofd zal doen schudden en geluid zal doen produceren uit de met bier gesmeerde kelen. The Devilrock Four komen net als AC/DC, Airbourne en Jet uit het Down Under en zijn op een zelfde muziekschoen geleest. Pure rock’n roll en veel speelplezier; dat staat synoniem met The Devilrock Four. Zo hebben de vier heren al sinds 2003 heel Australië onveilig gemaakt en na twee ep’s kwam First In Line in 2007 in hun thuisland uit. Een album vol stevige en aanstekelijke strijdliederen. Een dragende drummer en gitaren die er heerlijk overheen scheuren. Simpele doch pittige nummers die luidkeels worden meegezongen in elke bar die de band verovert!
http://www.thedevilrockfour.com/

vrijdag 18 september 2009

Stone River – The Valley of The Butterflies


Stone River – The Valley of The Butterflies
Suburban – 2009
Rock/Southern/Classic
Waardering: ****

Fijn zo’n eerste echte nazomer dag; klote dat de zomer voorbij is maar dat het zonnetje weer eens schijnt doet deugd. Dan ook nog een heerlijk southern rock plaatje in de trant van Black Crowes met wat Led Zeppelin en ACDC invloeden en de dag kan helemaal niet meer stuk. Dus bij deze een dankwoord gericht aan het Canadese Stone River. Met de debuutplaat The Valley of The Butterflies houden ze de eer van de southern rock hoog en de traditie in ere. Voordat ze aan de plaat begonnen hebben de heren meer dan vier jaar samen gespeeld. Dat is te horen ook. Een heerlijk dragende groove, duellerende en samenzwerende gitaren, een fijne zanger en achtergrondkoortjes die zo van vroegere elpees afgewandeld zouden kunnen zijn. Het verplichte orgeltje ontbreekt natuurlijk ook niet! Zo’n harmonieuze plaat doet je weer verlangen naar meer zon en uitgestrekte velden vol graan…

donderdag 17 september 2009

Heroes Honour Roll




Sivert Hoyem



One of my greatest musical heroes is Sivert Hoyem. Sivert used to be the frontman, singer and incredible vocalist of one of the best, maybe even the greatest band in the world, hailing from Norway: Madrugada. Unfortunately the band had to stop since one of my other heroes, the guitarslinging madman of the band, Robert Buras died in 2007. The band had just finished their fifth studio-album and to honour that great effort and the spirit of Robert they decided to do one final tour. And Quite Emotional it was. I was ofcourse there when the final curtain fell in Oslo Spektrum on 15th of November 2008. But this Honour Roll is not to say thank you to Madrugada; their final tour, the great Buras or his own band My Midnight Creeps. We will get to that some other day… This is a post to honour one of the greatest vocalists that ever lived. The timbre in his voice and the warm sound he produces can turn any dark winter night warm and fuzzy. The intensity he can evoke is equal to that of the greatest masters one can think of and his rhythm can carry any song home. Apart from his incredible voice he’s also a great songwriter who can write a beautiful ballad as easy as an epic rocksong. His two solo efforts: ‘Ladies and Gentlemen of The Opposition’ and ‘Exiles’ have already carved out a nice little place in my heart; his new album Moonlanding is about to be released upon the world. A record he made, among others, with Cato Salsa Thomassen, who also helped on the final Madrugada tour. The album will surely be a mixture of the Madrugada-sound they graced our ears with and his own melodic and warm mahogany music. Up for grabs from the upcoming album Moonlanding a song that was originally meant for a Madrugada release since 2003: Sister Sonic Blue




Or as Sivert says himself: "a huge-sounding psychedelic anthem, and it's been on the drawing board since the Madrugada years, since 2003 probably ... It's a tune that could have taken many directions, I've rearranged, revised and revisited it many times, eventually we ended up with this slower, slightly more sinister version... and I'm quit happy we did. This song owes quite a bit to The Rain Parade and their distinctly West Coast take on British psychedelica... I have always admired the work of David Roback in all his various projects and I have been lucky enough to befriend him too. On this recording we pioneered Cato's use of the Pog-guitar that's become a bit of an album trademark... it adds sparkle and shine and a certain religious or cosmic quality... Like an explosion in a glass palace... to lend another phrase from The Rain Parade..."





The Cover That Could… VI


China Drum – Wuthering Heights

Het Engelse China Drum kwam in 1989 bij elkaar en bracht in het decennium erna een drie tal volwaardige albums uit en een handvol eptjes. Weinig mensen kennen de band echter. Wat volledig ten onrecht is. De geweldige punk energie afgewisseld met melodische punk en alternatieve rock die de band liet horen, is nog steeds overweldigend. Daarbij is het Nederlandse tintje in de vorm van drummer Jan Willem Alkema ook geinig. (Hiervoor drumde hij bij Compulsion en tegenwoordig bij Driven To Collision) Goosefair, het debuutalbum, is het beste album dat The Drum (zo heette de band ten tijden van het laatste album Diskin) uitbracht en de Kate Bush cover Wuthering Heights (hun enige bekende nummer) was hier voor het eerst te horen… Tenminste als je het geduld had om twaalf minuten na nummer veertien te wachten, want dan begint de geheime track pas. Wat een begin en wat een heerlijke versie!
http://www.rapidspread.com/file.jsp?id=aqkcubjrbo

maandag 14 september 2009

Pearl Jam - Backspacer


Pearl Jam – Backspacer
Universal – 2009
Rock
Waardering: ***

Hoewel Jeff Ament en Stone Gossard met de band Green River toch echt aan het allereerste begin stonden van het zogenaamde Grunge tijdperk; werd hun nieuwe band Pearl Jam door alle grunge bands en Kurt Cobain voorop afgeschoten op het moment dat Ten in 1992 de wereld veroverde. Zou dat de verklaring zijn van het feit dat alle volgende albums steeds vreemder, gekker en experimenteler werden? Wilde de band zo graag terug naar de underground? Die speurtocht naar de weg terug lijkt nu ten einde. Waar het vorige album Pearl Jam uit 2006 leek te breken met die traditie heeft het nieuwe Backspacer het in zich om daadwerkelijk een nieuwe start te zijn. Eindelijk lijken de heren besloten te hebben om gewoon goede songs te gaan schrijven zonder om te kijken of een knieval te maken. Dit resulteert in een elftal songs die op het ene moment strak rocken en dan weer melodisch bekoren. Misschien zijn die stevige songs ook weer te danken aan Jeff en Stone nu ze het speelplezier met hun oude Green River vehikel weer hebben gevonden? Prachtnummers zoals die op Ten stonden, zijn het nog niet maar een Amongst The Waves komt aardig in de buurt!
http://www.pearljam.com/

woensdag 9 september 2009

Baroness - Blue Album


Baroness – Blue Album
Relapse – 2009
Stoner/Metal/Psych/Sludge
Waardering: ****

Een zusteralbum voor het alom gelauwerde Red Album uit 2007 dat is het zeer passend naamgegeven Blue Album van de Savannah rockers Baroness. Een fijne kabbelende stroom van geluid met geweldige versnellingen en duizelingwekkende watervallen. De wisseling tussen sfeer en ritme is weer werkelijk meesterlijk bewerkstelligd. Heerlijke etherische samenzang maakt plaats voor agressieve oerkreten en vice versa en ze zijn in ruimere mate aanwezig dan op het rode album. De plaat komt daarnaast ook een tikkeltje rustiger en uitgesponnen over dan zijn rode voorganger. Maar het zijn allemaal beklemmend mooie composities die technisch zo sterk in elkaar zitten dat ze tegen het symfonische en progressieve aanscheuren. Zware riffs en atmosferisch gitaarspel, duelerende gitaarlijnen en tempowisselingen die het hoofd doen duizelen. Mooi hoe ze oude metal- en rocktradities in ere houden en er een moderne zwier aangooien. Weer een geweldige plaat van de knakkers die toch wel de beste show op Roadburn 2009 neer hebben gezet.

http://www.myspace.com/yourbaroness

dinsdag 8 september 2009

Megadeth – Endgame


Megadeth – Endgame
Roadrunner – 2009
Metal
Waardering: ***

Met een nieuwe gitaargeselaar in de gelederen trakteert Megadeth ons weer op een fijne metal plaat. Chris Broderick speelde vroeger in Jag Panzer en ging op tour met Nevermore en mag nu met Dave Mustaine de wereld over soleren. Verassend is de nieuwe plaat niet. De metal songs gaan vaak weer over actuele gebeurtenissen en de gitaren scheuren net zo hard als het oude werk. Uitschieter op deze plaat is overduidelijk het The Hardest Part Of Letting Go…Sealed With A Kiss. Hierop verhaalt Dave Mustaine over het veroveren en verliezen van zijn (Nederlandse) geliefde met een opeenstapeling van clichés. Met een verwrongen aangeschoten stem geeft heer Mustaine zijn diepste gevoelens bloot, iets wat hij nooit eerder deed. Misschien komt het daarom zo gemaakt en plastic over? Verder is het gewoon een nieuwe Megadeth plaat; en dat is nooit verkeerd!
http://www.megadeth.com/home.php

vrijdag 4 september 2009

New Keepers of the Water Towers - Chronicles


New Keepers of the Water Towers - Chronicles
Meteorcity – 2009
Rock/Metal/Stoner
Waardering: ****

Er komt de laatste tijd verassend veel goeds uit Zweden. Daarmee doelen we niet op blonde turnsters, zwemsters of masseuses maar strakke stoner bands van de zware categorie. De vier heren van New Keepers of The Water Towers hebben met Chronicles een monsterplaat afgeleverd. Niet alleen verhalen de meeste nummers over monsters, beesten en andersoortig gespuis. De logge gitaren, strakke riffs en beestachtig drumwerk aangevuld met de verschillende stemmen van de leden maken dit tot een meesterlijke plaat. Oorspronkelijk is de plaat in twee ep’s uitgekomen namelijk The Chronicles of Iceman en Chronicles of The Massive Boar. Hierbij is duidelijk te horen op Iceman (de laatste) dat de band al enorm is gegroeid. Het geluid hierop is heerlijk dik aangezet en word je of je wil of niet meegesleurd van het ene naar het andere hol. Mede door het feit dat er op Massive Boar nog geen bassist aanwezig was, die werd pas later gevonden. Deze jonge honden gaan het nog ver schoppen!

http://www.myspace.com/nkotw

Them Crooked Vultures - Scumbag Blues




Them Crooked Vultures - Scumbag Blues
Again; a little teaser of the recording that has been done... Can't wait till the Devil is finally happy! I freakin do deserve the future!

donderdag 3 september 2009

Nightstalker – Superfreak


Nightstalker – Superfreak
Meteorcity – 2009
Rock/Stoner/Fuzz/Psychedelic
Waardering: ****

Er zijn maar weinig bands die dezelfde gretigheid, energie en agressiviteit ten gehore kunnen brengen op hun vijfde studio album als op hun eerste. Nightstalker is een van die bands die dat wel kunnen en dat al negentien jaar lang! Ze scharen zich hiermee in het rijtje illustere bands als Motörhead en Monster Magnet. Maar waar deze twee bands wel geregeld het oude maar erg lekkere kunstje lijken te serveren, wil Nightstalker toch vaker zichzelf verrassen met iets nieuws. Rauwe rock, smeuïge riffs en psychedelische solo’s. Met z’n drieën weten deze Grieken een fuzz geluid neer te zetten om je vingers bij af te likken. Door de jaren, het vele optreden, roken en zuipen is de stem van Argy steeds beter geworden; niet te vergeten zijn drumwerk! Superfreak neemt geregeld gas terug; op die moment klinken ze het beste. Dus raampje naar beneden, fles bier open en cruisen zonder bestemming…

woensdag 2 september 2009

Ponamero Sundown – Stonerized


Ponamero Sundown – Stonerized
Transubstans Records – 2009
Rock/Stoner/Fuzz/Groove
Waardering: ****

Het Zweedse viertal Ponamero Sundown begon in 2005 samen te jammen omdat de leden bij andere bands niet konden doen wat hun hartje begeerde: het schrijven van geweldige nummers; hoogstaand door hun eenvoud. Begin 2006 zag de eerste demo Maximum Groove getiteld het levenslicht. Daarna volgden nog eens drie demo’s alvorens ze door een label werden opgepikt. Nu is er dan Stonerized via het Zweedse label Transubstans. Hierop combineren ze hun aanstekelijke mix van zeventig jaren hardrock, moderne stoner, groove en fuzz weer als de beste. Het album staat vol heerlijke riffs en de mix tussen agressieve no-nonsense-rock en rustige groove deuntjes rechtstreeks uit de woestijn maken het geheel tot een stonerplaat van de hoogste graad! Kopen zou ik zeggen; want alle oude demo’s zijn gratis via hun website te downloaden…