vrijdag 28 augustus 2009

Vic Du Monte’s Persona Non Grata – Autoblond


Vic Du Monte’s Persona Non Grata – Autoblond
Self released - 2009
Rock/Alternative/Garage/Stoner
Waardering: ****

Hij was de laatste van de oorspronkelijke Kyuss leden (en meest onbekende) die met een eigen album op de proppen kwam. Vic Du Monte, vroeger bekend onder de naam Chris Cockrell, was de eerste bassist van Kyuss alvorens het stokje door te geven aan Nick Oliveri. In 2005 kwam hij met zijn eerste solo plaat Prey For The City op de proppen onder de naam Vic Du Monte’s Idiot Prayer. Een jaar later werd de naam veranderd in Vic Du Monte’s Persona Non Grata en kwam hij met het gelijknamige album. Nu is er dan Autoblond. Sinds de naam verandering is ook Alfredo Hernandez van de partij die natuurlijk ook al drumde bij Kyuss en Queens of The Stone Age. Om nu stonerrock te verwachten is een logische gevolg; maar dan kom je bedrogen uit. Een lichte waas van dat alles waart wel rond op de plaat die voornamelijk vol staat met garagerock nummers. Denk eerder aan The Gun Club, Nick Cave, MC5, Mudhoney, Ramones of Velvet Underground. Zestiger jaren garage, punk uitstraling en veel non nonsens hardrocking gitaarwerk! Een tikkeltje blues hier en daar en klaar is kees. Het beste van dit derde album is nog wel dat de zang van Vic met enorme stappen vooruit is gegaan! Dat wordt een mooie 2 Oktober-avond tezamen met Masters of Reality in de 013!

donderdag 27 augustus 2009

The Cover That Could… V


My Ruin – Tainted Love

Iedereen kent de Marilyn Manson versie van het nummer Tainted Love. Velen denken dat het origineel uit 1981 stamt en van Soft Cell is. Maar het nummer werd in 1963 geschreven door Ed Cobb die ook met The Four Preps tourde en opgenomen door Gloria Jones in 1964. Vele andere namen ook een versie op of verwerkten een gedeelte in een ander nummer. Denk hierbij aan nietszeggende poppetjes als Rihanna en The Pussycat Dolls. Interessant is de versie van metalformatie My Ruin van het album Speak And Destroy uit 1999 waar Dita Von Teese (Bedroom Betty) ooit nog eens een gastrolletje bij vervuld heeft. Hier is duidelijk te horen waar Muppet Manson de mosterd heeft gevonden. Ze waren niet voor niets ooit getrouwd?

vrijdag 21 augustus 2009

Them Crooked Vultures - Live at Pukkelpop

Them Crooked Vultures - Live at Pukkelpop

Them Crooked Vultures - Live at Pukkelpop

Them Crooked Vultures - Live at Pukkelpop

Juliette Lewis (And The New Romantiques) – Terra Incognita


Juliette Lewis (And The New Romantiques) – Terra Incognita
Roadrunner/ The End – 2009
Rock/Alternative/Punk/Pop/Blues
Waardering: ****

Rond 2004 besloot actrice Juliette Lewis het acteren grotendeels gedag te zeggen en zich op een muzikale carrière te werpen. Een jaar later kwam ze met een eerste EP getiteld Like A Bolt Of Lightning onder begeleiding van haar band The Licks. En het sloeg ook echt in als een bliksem. Niet lang erna kwam een volwaardig album genaamd You’re Speaking My Language; dat een geweldig vervolg gaf aan dat eerste ep. Slechts een jaar later dook ze met The Licks en Dave Grohl op drums de studio in om een niets minder dan een super album te maken getiteld: Four On The Floor. Nu is daar het vervolg en met een compleet nieuwe band om zich heen: The New Romantiques. Het geluid heeft duidelijk een andere richting gekozen. Minder punk en rauw, meer blues en atmosferisch. Onder leiding van Omar Rodriguez-Lopez is Terra Incognita een album geworden met veel andere nummers en een ander geluid dan we van Juliette gewend waren. Haar stem komt hier vaak nog beter tot haar recht en er worden nog meer mogelijkheden met verkend. Terra Incognita, haar ontdekkingstocht in onverkende wateren is met vlag en wimpel geslaagd!
http://www.juliette-lewis.com/
http://www.myspace.com/juliettelewis

Porch Ghouls – Bluff City Ruckus


Porch Ghouls – Bluff City Ruckus
Columbia – 2003
Rock/Punk/Garage/Blues/Country
Waardering: ***

Eldorado Del Rey is een druk baasje die met een trucklading aan projecten mee doet. Een van zijn bekendere was het uit Memphis afkomstige Porch Ghouls. Drie heren en een dame die een aanstekelijke mix van rock en punk brengen waar een dikke saus van blues en country overheen is gegoten. Hun eerste langspeler Bluff City Ruckus staat dan ook vol traditionele blues nummers vervormd en verwrongen om een eigen stijl te vinden. Effectieve klassieke blues riffs aangevuld met overstuurde vocalen en heerlijke harmonica. Al met al zijn de dertig minuten die dit zeer timide geproduceerde plaatje duurt een prettige afwisseling van al het gladde en volgestouwde dat heden ten dagen uitkomt. Jammer dat ze uit elkaar zijn…
http://www.myspace.com/porchghouls

donderdag 20 augustus 2009

Them Crooked Vultures - Live in Amsterdam

Look at that smile on John Paul Jones the first seconds after they start playing... Freakin hell!! Goosebumps!

Them Crooked Vultures - Live in Amsterdam

Live in Metro


De verwachtingen waren torenhoog, de rij met mensen die een kaartje wilden eindeloos en de zomer eindelijk eens zonnig en heet. Om 21:00 precies op de dag des Heren 19 augustus 2009 kwamen Dave Grohl, Josh Homme, John Paul Jones en Alain Johannes het podium op lopen. Een ongelofelijk lawaai verwelkomde de helden. Tien seconden later vulden de eerste tonen van Them Crooked Vultures de Melkweg te Amsterdam. Vanaf die eerste tien seconden tot de laatst noot wegstierf was het concert legendarisch. Zonder enig probleem voldeed de band aan alle verwachtingen die er dankzij de buzz waren gecreëerd. Alsof de heren al jarenlang samen speelden volleerden ze het ene na het andere briljante nummer over het podium. Ongelofelijk riffs, strakke hooks, intelligente breaks, tempowisselingen en een ongelofelijk jam, waarbij ze zelfs elkaar leken te verbazen. Ze hadden er zin in en lieten dat ook vaak weten aan de zaal. John Paul Jones excelleerde op zijn bas en veel van de nummers komen overduidelijk grotendeels uit zijn koker. Dave Grohl is geboren voor de drums en een absoluut beest als het daarop aan komt. Laat die gitaar voortaan maar staan! Josh Homme was in super vorm en had er duidelijk veel plezier in om een nummer als een sleazy lounge lizard over het podium te zwalken zonder gitaar in hand! Alain Johannes was de controle zelve en kreeg terecht een overweldigend applaus tijdens een ongepland voorstel rondje waar ze allen bijna het schaamrood van op de kaken kregen. (Dave Grohl was zelfs gespeeld pikeert omdat hij minder applaus kreeg.) De lijst aan nummers was indrukwekkend en veel ervan waren robotrock, veel repetitie en met vlagen Led Zeppelin en Queens of The Stone Age ten tijden van Songs for The Deaf, waarschijnlijk is dat mede dankzij Grohl het geval. Nu is het wachten op de plaat; zodat we thuis kunnen herleven waar zo’n 1500 mensen gister getuige van waren. Vier grootmeesters van de muziek die samen lieten horen hoe echte muziek klinkt. Een geweldige avond onder leiding van vier magiers die samen vuurwerk maken!


Setlist:
Nobody loves me,neither do i
Scumbag blues
Dead end friends
New fang
Mind eraser
Bandoliers
Gunman
Interlude w/ludes
Caligulove
Warsaw
Elephants
Daffodils


Them Crooked Vultures – Live in Amsterdam


Them Crooked Vultures – Live in Amsterdam


maandag 17 augustus 2009

Cocktail Slippers – Saint Valentine’s Day Massacre


Cocktail Slippers – Saint Valentine’s Day Massacre
Wicked Cool / Munich – 2009
Rock/Garage/Punk/Pop
Waardering: ***

Noorwegen is weer bezig een flinke lading geweldige acts voor de wereld klaat te stomen. Voordat we ze allemaal behandelen komt als eerste een band met een hoop vrouwelijk schoon aan bod. Ook al zijn de lieftallige dames van Cocktail Slippers al een tijdje bezig; (sinds 2001) ze lijken nu definitief voet op het Europese vaste land te gaan zetten. Steven van Zandt is mede verantwoordelijk voor de productie en het uitbrengen van de plaat via zijn eigen Wicked Cool label. De dames maken zeer aanstelijke rock muziek met een randje punk en een vleugje garage; maar voornamelijk stoelend op de jaren zestig meidenpopgroepen. Vooral opener Sentenced to Love, Love Me Back en het titelnummer bekoren. Maar het derde album van de dames met zijn Farfisa-orgeltjes, fijne refreintjes en nostaligische hooks overtuigd over de gehele lengte. Fris, fruitig en optimaal geschikt warme zomeravonden.

Trainwreck Riders – The Perch


Trainwreck Riders – The Perch
Alive / Sonic Rendezvous – 2009
Rock/Alternative/Roots/Country
Waardering: ***

De heren van de Trainwreck Riders zijn al bijna tien jaar bezig en toe aan hun derde album. Al moesten ze in 2004 wel de naam veranderen van het oorspronkelijke Rockin Chair. Dankzij de moeder van de broers Kerwin (verantwoordelijk voor gitaar en drums) werd er uiteindelijk gekozen voor de huidige naam. Het album is geenszins een afschuwelijk trein ongeluk. De plaat staat vol springerige en opgewekte nummers die stiekem een melancholische of diep trieste lading hebben. Vooral het opbouwende Don’t You Know is een aanrader. Met de gladde en nasale stem van Pete Frauenfelder worden lang vervlogen dagen vol zon, rust en een schommelstoel zonder problemen opgeroepen. Nummers die af en toe rocken maar vooral twangen en klangen. Gewoon een lekkere opgepoetste plaat vol nummers die hun naam eer aan doen. Ik Chug Along…

Them Crooked Vultures


donderdag 13 augustus 2009

Borehole - 21mm


Borehole – 21mm
Unsigned - 1999
Rock/Stoner/Metal/Punk/Grunge
Waardering: ***

Ooit in lang vervlogen dagen was Eindhoven Rockcity een gegeven en niet iets waar de stad moeite voor hoefde te doen. 35007, Candybar Planet, 7zuma7, Peter Pan Speedrock, Bang Bang Bazooka, The Spades, Tech-9, 69 Charger, Judasville, The Goods en ga zo maar door. Daarvan zijn er nog maar enkele over. Het vijf nummers tellende 21mm van Borehole komt uit de hoogtijdagen van die scène. Hierop laat de band horen veel te hebben geluisterd naar grootheden als Kyuss en Melvins. Zompige gitaren, groovend baswerk en drums die het allemaal in goede banen leidt. Vijf nummers vol monsterlijke riffs die tien jaar na dato nog steeds overeind blijven. Af en toe experimenteel maar vaker rocken de drie heren en de dame recht toe recht aan met een moddervet geluid over lijken. Borehole was altijd zeer dynamische en boeide tot het eind. Vergeet de fijne stem van zanger Sander niet! Misschien moeten ze nu Repomen weer ten onder gaat eens de handen in elkaar slaan en een reünie op poten zetten?

woensdag 12 augustus 2009

Chylde – Now It Can Be Told


Chylde – Now It Can Be Told
Unsigned – 2009
Rock/Stoner/Seventies/Pschychedelic
Waardering: *****

De vier heren van het Amerikaanse Chylde vonden elkaar in 2008, maar de muziek lijkt ouder dan al het aardse leven. Logge, zware, apocalyptische, bluesy, stoner en psych-rock rechtstreeks afstammend van grote namen als Black Sabbath en Led Zeppelin. Het eerste nummer grijpt je bij de strot en het drijvende ritme laat je niet meer los. Elke muziekfanaat gaat hier op los met luchtgitaar of onzichtbaar drumstel. De riffs zijn van buitengewone kwaliteit en kunnen zo het gevecht aan met het beste van Sabbath, Blue Cheer, Zeppelin of Kyuss. Elk nummer op zich is een virtuoos hoogstandje en de om elkaar draaiende gitaren worden slechts overtroffen door het haast onmenselijke baswerk. Het viertal uit Buffalo heeft de muzikale magie van weleer gevonden en tot in de puntjes uitgevoerd. Dit schreeuwt om vervolg, om een platendeal, om een wereldwijde tour en om vinyl!

Thunderforce – Wartales


Thunderforce – Wartales
Unsigned - 2009
Metal/Gothic/Power
Waardering: *

Het Hongaarse The Living Force begon ergens rond 2006 met elkaar te jammen om er al snel achter te komen dat ze met hun zessen lekker cliché nummers konden maken. Dus gingen ze onder de naam Thunderforce verder en nemen ze in 2007 een demo album op. Dit demo album resulteert in grote mate in het nieuwe Wartales album. De productie van dit plaatje is niet slecht gedaan. Alle instrumenten komen helder en zuiver over; alleen de basgitaar is wel erg ondergeschikt gemaakt. De riffs zijn aardig, de hooks ook maar er zit helaas nergens een onderscheidend of origineel stuk tussen. Het ergste is helaas de zanger. Alles wat de band goed doet; verpest Zoltan met zijn stem die af en toe grunt maar meestal de Dio kant op gaat. (Maar Dio is wel een geweldige zanger!) Helaas klinkt hij nergens overtuigend en laat zijn Engelse uitspraak te wensen over. Er staat ook een heuse balled op; daarop wordt nog eens heel duidelijk gemaakt dat meneer gewoon niet kan zingen. Dus Thunderforce; dumpen die gast. Misschien kan het dan nog iets worden?

dinsdag 11 augustus 2009

Beardfish – Destined Solitaire


Beardfish – Destined Solitaire
InsideOut – 2009
Rock/Progressive
Waardering: ****

Dankzij de beste drummer van deze aardbol kwam Beardfish ooit onder mijn aandacht; Mike Portnoy was helemaal fan van het album Sleeping in Traffic Part 1 uit 2007 en nodigde dit jaar de band uit om mee te gaan op de Progressive Nation tour van Dream Theater. De hardwerkende Zweedse rockformatie waren verguld en besloten even snel nog maar een album te produceren. Na de geweldige twee delen Sleeping In Traffic uit 2007 en 2008 is er nu het Destined Solitaire. Het zijn vijfenzeventig minuten klassieke symfonische rock met nostalgische instrumenten aangevuld met frisse humor en dito zang. De vier drinkebroers komen met composities en die zo in de jaren zeventig gemaakt zou kunnen zijn, maar omdat ze zichzelf niet zo serieus nemen en genoeg hedendaagse invloeden toelaten; komt het origineel en prikkelend over. Dankzij de veelvoud van invloeden; aparte instrumenten en vocalen; intelligente tempowisselingen en goede mix tussen retro en modern is dit een album voor elke progliefhebber.

maandag 10 augustus 2009

Rose Kemp - Unholy Majesty


Rose Kemp – Unholy Majesty
One Little Indian – 2008
Rock/Folk/Drone/Doom/Prog
Waardering: ***

De vierentwintig jarige Rose Kemp heeft muziek met de paplepel ingegoten gekregen. Als dochter van Steeleye Span’s Maddy Prior en Rick Kemp ging ze al mee naar optredens voor ze kon kruipen. Dus is het geen wonder dat haar eerste aandeel op een album al op twaalfjarige leeftijd was. Daar bleef het nog bij een achtergrondkoor; maar zeven jaar later kwam ze met haar eerste soloalbum Glance. Kort gezegd is het een aardig album vol popnummers met folk, jazz en blues invloeden. Het heeft maar weinig gemeen met haar tweede album A Hand Full Of Hurricanes uit 2007 en helemaal niets met Unholy Majesty uit 2008. Hurricanes was een heavy rock album met folk invloeden en Majesty gaat enorm de doom/drone richting op. Haar machtige stemgeluid gaat van PJ Harvey en Bjork naar Kate Bush en Sarah McLachlan. Ingetogen, ruw agressief of liefdevol. Ze kan het allemaal met gemak aan en laat vaak de haren in je nek overeind staan. Op Roadburn was ze eindelijk thuis vertelde ze; en ze heeft helemaal gelijk wanneer ze stelt dat ze op een podium nog beter overkomt. Haar volgende plaat zal nog zwaarder worden met nog meer emoties. Terwijl deze al boordevol gevoel zit. Ik kan niet wachten!
http://www.rosekemp.info/

woensdag 5 augustus 2009

The Cover That Could - IV


Arctic Monkeys - Red Right Hand

Deze zou onder de name van The Cover That Could kunnen gaan; of die van Arctic Monkeys. In februari brachten de heren deze versie als eerste ten gehore tijdens een optreden in Nieuw Zeeland. Het origineel is natuurlijk van Nick Cave and The Bad Seeds; en een geweldig nummer. De Monkeys maken er echter een typische eigen nummer van. Het bruist, het swingt en het is enorm lekker!




http://www.box.net/shared/apugvtlxso De versie van afgelopen woensdag...





Florence and The Machine - Lungs


Florence and The Machine – Lungs
Universal – 2009
Soul/Rock/Indie/Brit
Waardering: ****

Een jaar geleden kwam het Britse Florence and The Machine op de proppen met een tweetal singles genaamd Dog Days Are Over en Kiss With A Fist. De opzwepende nummers hadden iets dwingends. Een band waar we veel van gaan horen, werd er gefluisterd. Sinds enkele weken ligt het debuutalbum Lungs in de winkel. Hoewel het album poppier voelt dan de band in werkelijkheid in pacht heeft, is het allerminst een makkelijk album. Het zijn nummers die in al hun kunstzinnigheid; knap en meeslepend klinken. De 23-jarige Florence Wells steelt de show met een stem die overduidelijk van de nieuwe Britse lichting is, maar neigt naar PJ Harvey en Kate Bush. Aangevuld met heerlijke harploopjes, cello, viool en een stuwende percussie maakt het dat Lungs een enorm gelaagd en geslaagd debuut is geworden.